[gap]

تولد کدام‌یک از عزیزانتان نزدیک است؟
یکی از بی‌مزه‌ترین و بی‌احساس‌ترین راه‌های تبریک به او، می‌تواند ارسال یک گیف کلیشه‌ای زیبا مثل این باشد.

C:\Users\ehsan\Desktop\giphy.gif

البته خود این گیف خیلی هم قشنگ است. فوق‌العاده هم حرفه‌ای و استاندارد است. اما تاثیر خاصی روی طرف نمی‌گذارد. هرچقدر هم قشنگ و جالب باشد، او را هیجان‌زده نمی‌کند!
این گیف را از یک سایت عالی به اسم giphy.com دانلود کرده‌ام. هر عبارتی رو به‌همراه کلمۀ gif سرچ‌کنید، این سایت قوی جزءِ اولین نتایج گوگل است. تخصصشان تولید انواع گیف است. واقعا کارشون درسته…
اما قبول‌دارید اگر خودتان کمی وقت بگذارید و یک گیف مخصوص بسازید، دوست عزیزتان (یا همسرتان یا هریک از اعضای خانواده و فامیلتان) را چندین‌برابر خوشحال می‌کنید؟ شاید اوایل نتوانید گیف‌هایی به قشنگی سایت giphy.com، این غول گیف‌سازی، تولید‌کنید، اما مطمئن باشید این کار حس خیلی بهتری ایجاد می‌کند. مثل گیف‌های زیر

در این آموزش، صفر تا صد ساختن گیف اول را با برنامۀ فتوشاپ یاد می‌گیرید. (احسان‌جان تولدت مبارک…)
می‌توانید در پایان یک گیف مفصل بسازید، حتی اگر بار اولتان باشد فتوشاپ را می‌بینید (اگر با فتوشاپ آشنایی نسبی دارید، پیشنهاد می‌دهم مستقیم اینجا کلیک‌کنید تا معطل نشوید.)

من از آخرین نسخۀ برنامه، یعنی ورژن Photoshop cc استفاده می‌کنم.
برای دانلود برنامۀ Photoshop cc اینجا کلیک‌کنید.
برای مشاهدۀ آموزش نصب فتوشاپ اینجا کلیک‌کنید.

آموزش ساخت گیف دو مرحله دارد. به‌این‌ترتیب در این آموزش خواهیددید:
مقدمه: گیف چیست؟ چرا یادگیری ساخت آن مفید است؟
مرحلۀ اول: آماده‌سازی عناصر مختلف گیف (آموزش بیش از نیمی از فتوشاپ)
مرحلۀ دوم: ساخت گیف (کار با پنل Timeline)

یک قول از طرف من: قول‌می‌دهم با خواندن این مطلب، بیشتر از 50% فتوشاپ را یاد‌بگیرید، حتی اگر فقط اسم این برنامه را شنیده باشید. یعنی یاد می‌گیرید به جز ساختن گیف کلّی کار دیگر با فتوشاپ انجام دهید.

قولی که از شما می‌گیرم: قول‌بدهید در حین آموزش هر تکنیکی که یاد‌گرفتید روی سیستم خودتان امتحان کنید و نتیجه را ببینید. بهترین راه یادگیری تمرین است و بهترین تمرین، انجام‌دادن و تکرار است.

GIF چیست؟
کلمۀ GIF مخفف عبارت Graphics Interchange Format است. در سایت ویکیپدیای فارسی، آن را “قالب مبادلۀ گرافیک” ترجمه کرده‌اند (https://fa.wikipedia.org/wiki/GIF).
همچنین تلفظ درست این کلمه “جیف” است نه گیف! چون سازندۀ آن آقای استیو ویل‌هایت (Steve Wilhite) این عقیده را دارد. اما
نه قرار است از آن عبارت ترجمۀ قُلمبه‌سُلمبه استفاده کنیم.
و نه از تلفظ جیف!
این‌ها را صرفا جهت اطلاع گفتم.
پس GIF چیست؟ GIF همان گیف است. تصویر متحرک بدون صدا.
اگر مشتاقید مطالب بیشتری راجع‌به تاریخچۀ GIF، مخترع آن و غیره بدانید، اینجا کلیک‌کنید.

چرا گیف؟
بارزترین خصوصیت گیف، بی‌صدا بودن است.

همچنین یک گیف می‌تواند در چند ثانیه منظور را به بهترین شکل انتقال‌دهد.
جواب این سوال را با مثال‌زدن سه موقعیت مختلف می‌دهم.
موقعیت اول:
مثلا در یک مهمانی رسمی، اگر ویدیو برایتان ارسال شده‌باشد، ممکن است ریسک‌نکنید و آن را باز نکنید اما گیف را باخیال راحت باز می‌کنید.
موقعیت دوم:
می‌خواهید به یک عزیز رویدادی را تبریک بگویید. که ممکن است ارزش این تبریک خیلی بالاتر از ارزش‌های مادی باشد و طرف را از ته دل خوشحال‌کند. مثل
– تبریک تولد (موضوع همین پُست)
– تبریک عید (برای مشاهدۀ آموزش گیف تبریک عید اینجا کلیک‌کنید)
– تبریک عروسی (برای مشاهدۀ آموزش گیف تبریک عروسی اینجا کلیک‌کنید)
– تبریک روز مادر (برای مشاهدۀ آموزش گیف تبریک روز مادر اینجا کلیک‌کنید)
– و هر اتفاق دوست‌داشتنی دیگر… (برای مشاهدۀ آموزش گیف تبریک رویدادها اینجا کلیک‌کنید)
موقعیت سوم:
مثلا کسب‌و‌کاری دارید و می‌خواهید عکس محصولات جدید را در کانال آپلود کنید. (برای مشاهدۀ آموزش گیف نمایش محصولات، اینجا کلیک‌کنید)
– ممکن است مشتری حوصله نداشته باشد 10 تا عکس پشت سر هم را با دقت ببیند، اما اگر آن‌ها را به صورت یک گیف پُست‌کنید، احتمال بررسی بیشتر می‌شود.
– همچنین ذهنیت مشتری راجع به شما بهتر می‌شود که خلاقیت به‌خرج‌داده‌اید و برای راحتی او گیف ساخته‌اید. حس خوبی ایجاد می‌کنید و فروش بیشتر…

مثل دوست من که یادگرفته‌است و گیف زیر را ساخته‌است.

 

مرحلۀ اول
آماده‌سازی – آموزش بیش از 50% فتوشاپ

یک‌بار دیگر گیف تبریک تولد اول را ببینید (احسان‌جان…). این گیف از پنج جزءِ اصلی تشکیل شده‌است:

جزءِ اول: زمینۀ سفیدرنگ

جزءِ دوم: عکس اصلی

جزءِ سوم: عبارت تبریک

جزءِ چهارم: بادکنک‌ها

جزءِ پنجم: شعله‌های رنگین آتش‌بازی

در مرحلۀ اول (آماده‌سازی) اجزای همین گیف تبریک را یکی‌یکی ویرایش می‌کنم و آن‌ها را در یک‌صفحه ترکیب می‌کنم تا با دیدن این روند، شما هم تک‌تک این کارها را ببینید و یادبگیرید.
روند اضافه‌کردن این پنج جزءِ اصلی، یازده بخش است.
با مطالعه و تمرین این بخش‌ها، به یک فتوشاپ‌کار حرفه‌ای تبدیل می‌شوید.

بخش اول: ایجاد یک صفحۀ جدید (New Document)
بخش دوم: بازکردن عکس (Open File)
بخش سوم: جابجایی عکس بین پروژه‌های مختلف
بخش چهارم: لایه چیست – بررسی کامل مهم‌ترین قسمت فتوشاپ، پنل لایه‌ها (Layers Panel)
بخش پنجم: بریدن یا Cropکردن طول و عرض عکس (کار با ابزار Crop)
بخش ششم: اضافه‌کردن قاب یا لبه به دور عکس / اضافه‌کردن سایه به عکس (استایل‌های Stroke و Drop Shadow)
بخش هفتم: تغییر ابعاد کل صفحه (Canvas Size).
بخش هشتم: صفر تا صد تایپ‌کردن در فتوشاپ (کار با ابزار Type)
بخش نهم: تغییر و تنظیم ابعاد یک عکس (Free Transform)
بخش دهم: تغییر رنگ بادکنک‌های تولد به طبیعی‌ترین شکل ممکن (کار با ابزار Color Replacement)
بخش یازدهم: جدا‌کردن شعله‌های آتش‌بازی از Background (بررسی مهم‌ترین تکنیک فتوشاپ، ابزارهای مختلف Selection)

نکته: در فتوشاپ برای انجام بیشتر کارها، چند روش وجوددارد. این مطلب را طوری نوشته‌ام که در هر مرحله آسان‌ترین، سریع‌ترین، استانداردترین و حرفه‌ای‌ترین روش بیان‌شود.
یکی از مهم‌ترین نکاتی که حتما باید به آن عادت کنید، استفاده از شرت‌کات‌ها (کلیدهای میان‌بر کیبورد) است. یعنی اگر کاری را هم بشود با ماوس انجام‌داد هم با زدن یک دکمه از کیبورد، من دکمۀ کیبورد را پیشنهاد می‌دهم. حتی اگر اوایل عادت نداشته‌یاشید.
با این کار:
– دقتتان بیشتر می‌شود.
– وقتتان کمتر تلف می‌شود.
– حرفه‌ای‌تر است.

بخش اول: New Document
مثل شروع همۀ پروژه‌ها باید بلدباشید در قدم اول یک صفحۀ خالی باز کنید تا به عنوان زمینۀ گیف استفاده‌شود.
بسته به ورژن فتوشاپی که دارید، ممکن است اولین چیزی که می‌بینید با صفحۀ من متفاوت‌باشد (من از Photoshop CC استفاده‌می‌کنم).

اما فرقی نمی‌کند. خیالتان راحت. بازکردن پروژه در همۀ نسخه‌ها یکسان است.
معمولا برای گیف از صفحۀ مربعی استفاده می‌شود.

– دکمه‌های Ctrl+N را بزنید. و یا از منوی File، گزینۀ New را انتخاب‌کنید.

با این‌کار، پنجرۀ New Document باز می‌شود.
این پنجره شامل دوبخش است. صفحۀ سمت چپ و ستون سمت راست.
در بخش سمت چپ می‌توانید از صفحات یا Documentهای پیش‌فرض فتوشاپ استفاده‌کنید.
در بخش سمت راست می‌توانید مقادیر دلخواه خود را وارد کنید.
برای دیدن آموزش کامل New Documet اینجا کلیک‌کنید.

– در سمت راست پنجرۀ New Document، مقادیر width (عرض) و Height (قد) را 1080 پیکسل (Pixel) بنویسید.
– Resolution (رزلوشن) را 72 تایپ‌کنید. (برای اطلاعات بیشتر از رزلوشن، اینجا کلیک‌کنید)
– گزینۀ Background Contents را روی White قراردهید. (یعنی رنگ زمینه سفید باشد. ولی اگر دوست‌داشتید آن را روی مشکی، خاکستری یا هر رنگ دلخواهی (گزینۀ Color) قراردهید.)
– روی گزینۀ Create کلیک‌کنید.

تذکر: دقت‌کنید مقادیر Width و Height بر اساس Pixel باشد. ممکن است این مقادیر بر حسب معیارهای دیگری مثل Centimeters (سانتیمتر)، Inchs (اینچ)، Milimeters (میلیمتر) و غیره باشد.
در این صورت اعداد 1080 (که تعداد پیکسل‌ها را بیان می‌کند)، چیزی متفاوت بر حسب یکی از معیارهای بالا خواهدبود.
پیکسل‌ها مربع‌های ریزی هستند که تعداد خیلی زیادی از آن‌ها کنار هم یک عکس را می‌سازند. (برای اطلاعات بیشتر راجع‌به پیکسل، اینجا کلیک‌کنید.)
به‌نظر من درک پیکسل راحت‌تر است. پس اگر این معیار روی حالت دیگری بود و شما هم مثل من خواستید از معیار پیکسل استفاده‌کنید، مثل شکل زیر روی محل مربوطه کلیک‌کنید و Pixel را انتخاب کنید.

بخش دوم: Open File

حالا باید اصلی‌ترین جزء گیف، یعنی عکس کسی را که می‌خواهید به او تبریک بگویید، وارد کنید.
– دکمه‌های Ctrl+O را بزنید و یا از منوی File، گزینۀ Open را انتخاب‌کنید.

– عکس مورد نظر را از کامپیوتر پیداکنید و روی آن دابل‌کلیک کنید (یا انتخابش کنید و سپس روی گزینۀ Open کلیک‌کنید.)
من در این پروژه یکی از عکس‌های خودم را استفاده‌کرده‌ام.

برای مشاهدۀ همۀ حالت‌های بازکردن عکس، اینجا کلیک‌کنید.

حالا همان‌طور که می‌بینید، تصویر در یک تَب جدا باز می‌شود.

نکته: تب (Tab) چیست؟
در فتوشاپ هر پروژه یا عکس را به دو صورت می‌توانیم ببینیم.
یا به صورت پنجره‌های شناور (Floating Windws).
یا به‌صورت تب‌های جدا (Tabbed Documents).
تب‌ها در بالای برنامۀ فتوشاپ قراردارند. هر تب دربرگیرندۀ یک پروژه یا عکس است و اطلاعاتی مثل اسم عکس و درجۀ زوم آن را نشان می‌دهد.
تمام محتویات ویرایش، درون یک تب قراردارد.
پنجره‌های شناور هم دقیقا همان کار تب‌ها را می‌کنند، فقط نوع نمایش آن‌ها به‌صورت پنجره‌های جدا از هم است. (برای آگاهی بیشتر، اینجا کلیک‌کنید.)

بخش سوم: جابجایی عکس

برای اضافه‌کردن عکس به زمینۀ سفید گیف، مراحل زیر را انجام‌دهید.
– روی تب عکس کلیک‌کنید تا وارد آن شوید.
– از Layers Panel یا پنل لایه‌ها (سمت راست برنامه)، لایۀ عکس را انتخاب‌کنید. (اگر نمی‌دانید لایه و پنل لایه‌ها چیست، نگران‌نباشید. کمی پایین‌تر مفصل توضیح‌می‌دهم)

– کلیک را نگه‌دارید و لایۀ عکس را با ماوس Dragکنید (بِکِشید) و روی تب زمینۀ سفید یک ثانیه مکث کنید (کلیک را هنوز رها نکنید).

– بعد از آنکه در مانیتور تب زمینۀ سفید نمایش داده‌شد، کلیک را رها کنید.

حالا مثل تصویر زیر، لایۀ عکس روی لایۀ زمینۀ سفید نمایش داده‌می‌شود.

برای دیدن تمام راه‌های جابجایی عکس‌ها بین پروژه‌های مختلف، اینجا کلیک‌کنید.

بخش چهارم: لایه چیست؟ پنل لایه‌ها چیست؟

یک چیزبرگر مخصوص را در نظر بگیرید.

اجزای این غول خوشمزه را می‌بینید؟
روی آن یک تکه نان است. بعد چند لایه سبزیجات، بیکن و پنیر، برگر و در پایین‌ترین قسمت، نان زیری قراردارد.
در فتوشاپ هم مثل این چیزبرگر، هر جزء به شکل یک لایه ظاهر می‌شود.

حالا میز کار سرآشپز را درنظر بگیرید. یعنی جایی که این چیزبرگر آماده می‌شود. این میز شامل چندین و چند مورد مختلف است. از صفحۀ سرخ‌کردن گوشت‌ها گرفته تا محل گوجه‌ها و کاهوها و ادویه‌جات و …
در فتوشاپ این میز، Layers Panel یا پنل لایه‌ها است.
حالا سرآشپز شمایید، اجزای این گیف، مواد چیزبرگر هستند، و پنل لایه‌ها هم میز کاریتان.
برنامۀ فتوشاپ هم آشپزخانۀ مجلل و مُدرن شماست که در آن همه و همه تحت فرمانتان هستند و قرار است بهترین ویرایش‌ها را انجام‌دهید.

فتوشاپ برای هرکار که فکرش را کنید، یک پنل دارد.
این برنامۀ عظیم، حدود 30 پنل دارد که بیشترشان مخفی هستند! فقط چندتا از پرکاربردترین‌ها را به‌صورت پیش‌فرض، سمت راست برنامه می بینید. که مهم‌ترینشان همین پنل لایه‌هاست.
اگر همۀ این پنل‌ها فعال‌بودند، دیگر تمام صفحۀ کار اشغال می‌شد و دیگر جایی برای انجام ویرایش باقی نمی‌ماند. پس ایدۀ خیلی خوبیست که بیشترشان مخفی باشند و در زمان نیاز آن‌ها را فعال کنیم.

اما بقیۀ پنل‌ها کجا هستند؟ چطور آن‌ها را ببینیم؟
از بالای برنامه (قسمت Menu Bar)، روی منوی Window کلیک‌کنید تا لیست بلندبالای همۀ پنل‌ها را ببینید.

آن پنل‌هایی که الان، سمت راست برنامه می‌بینید، در این لیست، کنار اسمشان تیک‌خورده‌است و طبیعتا آن‌هایی که تیک ندارند، مخفی و غیرفعالند.
کافیست روی هر اسمی که تیک‌ندارد، کلیک‌کنید تا در برنامه ظاهرشود یا اصطلاحا Active شود.
به‌همین‌ترتیب اگر روی پنل‌های تیک‌دار کلیک‌کنید، مخفی و غیرفعال می‌شوند.

حتی می‌بینید که بعضی‌از پنل‌ها مثل Layers Panel آنقدر مهمند که شُرت‌کات کیبورد دارند.
یعنی با زدن آن دکمه می‌توانید آن‌ها را مخفی یا ظاهرکنید و دیگر نیازی نیست این کار را با منوی Window انجام‌دهید. مثلا شُرت‌کات پنل لایه‌ها، کلید F7 است. (برای دیدن آموزش کامل راجع‌به تنظیمات همۀ پنل‌ها، اینجا کلیک‌کنید.)

نکتۀ خیلی مهم:
همیشه لایه‌ای کامل دیده می‌شود که در Layers Panel بالاتر است.
یعنی‌چه؟
به شکل زیر نگاه‌کنید.

چرا عکس من را در صفحه می‌بینیم؟ چون لایۀ آن روی لایۀ زمینۀ سفید است.
یعنی اگر در Layers Panel، لایۀ عکس، زیر لایۀ Background (زمینۀ سفید) بود، دیگر در صفحه قابل دیدن نبود و پشت این لایه مخفی می‌شد. (در ادامه این مورد را نشان می‌دهم)

حالا می‌توانید با لایه‌ها کارهای مختلفی بکنید.
اسمشان را عوض‌کنید (Rename)
آن‌ها را کپی‌کنید (Copy یا Duplicate)
در لیست جابجایشان کنید.
حذفشان کنید (Delete).
آن‌ها را مخفی یا آشکار کنید (Eye Icon).
و کارهای زیاد دیگر که در ادامه مهم‌ترین‌هایشان را در قالب نکته، بیان‌می‌کنم.
این بخش (لایه‌ها و پنل لایه‌ها)، مهم‌ترین بخش این آموزش است و نکات آن، تا انتها ادامه‌دارد. یعنی در بررسی هر یک‌از بخش‌های یازده‌گانه، و همچنین هنگام بررسی پنل Timeline، ممکن است نکاتی راجع به لایه‌ها (بخش چهاررم) گفته‌شود.

نکته: حذف‌کردن یک لایه (Dlete):
برای این‌کار کافیست:
– روی لایه کلیک‌کنید تا انتخاب‌شود.
– از کیبورد دکمۀ Delete یا BackSpace را بزنید.
برای Delete کردن، راه‌های پیچیده‌تری هم هست که هیچ‌کدام جذابیت زدن Delete یا BackSpace را ندارند.

مثلا می‌توانید کلیک را روی لایه نگه‌دارید و آن را روی آیکن سطل‌زباله Dragکنید (بکشید) و آنجا رهاکنید.

یا روی لایه کلیک‌راست کنید و روی گزینۀ Delete Layer کلیک‌کنید.

پس با زدن دکمۀ Delete، عکس من از پنل لایه‌ها حذف‌شد.
حالا برای ادامۀ آموزش، یک بار دیگر به تب عکس می‌روم و لایۀ آن را مثل دفعۀ قبل Drag می‌کنم و روی تب زمینۀ سفید رها می‌کنم.

بخش پنجم: Cropکردن یا بریدن

قبل از اضافه‌کردن عکس به زمینۀ سفید گیف، یک سوال می‌پرسم:
اگر ابعاد عکس من مربعی شود، گیف نهایی قشنگ‌تر نمی‌شود؟ چون زمینۀ گیف قرار است مربع باشد، پس اگر عکس را هم مربعی کنیم، قشنگ‌تر است.
پس باید از طول و عرض عکس، قسمت‌های اضافی را بِبُریم.
اما چگونه؟
جواب یک جملۀ کوتاه است. با ابزار Crop.

ابزار Crop یا بُرش، در نواحی بالایی Toolbar یا جعبۀ ابزار قراردارد.

جعبه‌ابزار یا Toolbar، پنل باریک و بلندیست که در سمت چپ برنامه قراردارد و شامل تمام ابزارهای فتوشاپ می‌شود. از انواع قلم‌ها (Brush) گرفته تا ابزارهایی برای رتوش و پاک‌کردن جوش‌های صورت و غیره.

اگر می‌خواهید به بهترین و استانداردترین شکل ممکن راجع‌به قسمت‌های مختلف فتوشاپ، ازجمله همین Toolbar، پنل‌ها، Optons Bar، منوها و غیره مطلع‌شوید، حتما روی لینک مقالۀ “فتوشاپ، سیاره‌ای با پنج قارّه” کلیک‌کنید و آن را بخوانید.
حتی اگر نمی‌خواهید به بهترین و استانداردترین شکل، ظاهر فتوشاپ را بشناسید، باز هم پیشنهاد می‌کنم این مقاله را بخوانید. چون یادگیری برنامه را فوق‌العاده شیرین‌تر می‌کند.

برای انتخاب ابزار Crop یا بُرش، کلید C را فشاردهید. (حرف اول کلمۀ Crop)

بعد از انتخاب ابزار Crop، مثل شکل زیر، به Options Bar (بالای صفحه، زیر منوها) بروید و ابعاد بُرش را روی گزینۀ 1:1(Square) قراردهید. با این‌کار یک قاب بُرش مربعی در اختیارتان قرار می‌گیرد.

در نوار آپشن‌ها یا Options Bar، می‌توانید آپشن‌های هر ابزار را تنظیم‌کنید.
مثل کاری که الان با ابزار Crop کردید.
با انتخاب هر ابزار، گزینه‌های Options Bar فرق می‌کند و آپشن‌های مخصوص آن ابزار ظاهر می‌شود. برای درک بهتر، مقالۀ “فتوشاپ، سیاره‌ای با پنج قارّه” را بخوانید.

پس برای بریدن عکس به شکل یک قطعۀ مربعی:
– کلید C را بزنید تا ابزار Crop انتخاب‌شود.
– مثل شکل زیر عکس را Crop کنید.
– در نهایت دکمۀ Enter را بزنید (یا از Obtions Bar روی آیکن تیک کلیک‌کنید).

حالا لایۀ عکس Cropشده را طبق چیزی که یادگرفتید با ماوس Dragکنید (بکشید) و در تب زمینۀ سفید رهاکنید، تا این‌بار عکس با ابعاد مربعی روی زمینۀ سفید قرار گیرد.

نکته: تغییر نام لایه‌ها (Rename):
عادت‌کنید بلافاصله بعد از اضافه‌کردن هر لایۀ جدیدی به پروژه‌تان، اسم لایه را عوض‌کنید. این‌کار مزایای زیادی دارد. ازجمله اینکه:

– به‌شدت به روند کارتان نظم می‌دهد.
– در ادامۀ پروژه، با زیادشدن تعداد لایه‌ها به‌شدت از سردرگم‌شدنتان جلوگیری می‌کند.
– وجهۀ استانداردی دارد و باعث می‌شود شما را به چشم یک ویرایش‌گر حرفه‌ای نگاه‌کنند.

برای تغییردادن اسم یک لایه، کافیست:
– روی اسم فعلی دابل‌کلیک کنید.
– اسم مناسبی تایپ کنید.

مثلا من اسم این لایه را گذاشته‌ام: “عکس“.

نکته: از اینجا به‌بعد قرار است المان‌های مختلف گیف به شکل لایه‌های مختلف به زمینه اضافه شوند. در حین کار بارها و بارها لازم می‌شود اجزا را جابجا کنیم. این‌کار را با ابزار Move انجام می‌دهیم.

نکته: جابجایی اشیا با ابزار Move:

ابزار Move در بالاترین نقطۀ Toolbar قراردارد. برای جابجایی اشیا در صفحه باید:
– دکمۀ V را بزنید تا ابزار Move انتخاب شود. (یا روی آیکن آن کلیک‌کنید)
– روی لایۀ چیزی که می‌خواهید جابجا کنید، کلیک‌کنید تا انتخاب شود.
– روی آن شی در صفحه کلیک را نگه‌دارید و جابجایش کنید.
برای دیدن آموزش کامل به ابزار Move اینجا کلیک‌کنید.

حالا به تصویر نگاه‌کنید. احتمالا حالت نمایش شما هم مثل من جوری است که فضای خاکستری زیادی می‌بینید.
آیا ترجیح نمی‌دهید تصویر بزرگ‌تر شود یا به‌اصطلاح روی مانیتور فیت شود؟

نکته: فیت‌کردن تصویر روی مانیتور:
برای فیت‌کردن تصویر روی مانیتور، کلیدهای Ctrl+0 (کنترل + عدد صفر) را بزنید.

هرچه صفحه زوم شده‌باشد، تصویر بزرگ یا کوچک باشد، می‌توانید با زدن Ctrl+0 آن‌را روی مانیتور فیت‌کنید.

حالا یک‌بار دیگر به تصویر دقت‌کنید. به‌نظرتان کمی بی‌روح و خام نیست؟
به‌نظرتان اگر دور عکس من، یک خط به عنوان قاب قرار می‌گرفت تا آن‌را از زمینه جداکند زیباتر نبود؟
یا مثلا اگر سایه‌ای از عکس روی زمینۀ سفید میفتاد، چشم‌نوازتر نمی‌شد؟

بخش ششم – Styles:
پایین پنل لایه‌ها آیکن‌هایی است که هرکدام کار مهمی انجام می‌دهند. پیش‌ازین کارکرد یکی از آن‌ها را دیدید.یعنی آیکن سطل‌زباله که برای Deleteکردن لایه‌ها بود.
حالا می‌خواهم آیکن سمت چپی را معرفی‌کنم. آیکن Style.
این بخش شامل افکت‌ها و استایل‌هاییست که می‌توانید به محتویات هر لایه اضافه‌کنید. در ادامه من دوتا از پرکاربردترینشان را بررسی می‌کنم، اما پیشنهاد می‌دهم همین‌الان تمامی استایل‌ها را روی یک عکس آزمایش‌کنید تا تاثیرشان را ببینید.
– استایل Stroke (اضافه کردن یک قاب یا خط، دور عکس).
– استایل Drop Shadow (اضافه کردن یک سایۀ بیرونی به عکس).

اضافه‌کردن قاب یا لبه به دور عکس (استایل Stroke):

برای اضافه‌کردن یک قاب یا خط دور یک عکس یا لایه کافیست:
– روی آیکن استایل‌ها (fx) کلیک‌کنید.
– از لیست بازشده، روی گزینۀ Stroke کلیک‌کنید.
– در پنجرۀ بازشده، مقادیر مناسب را واردکنید.
– بعد از تنظیم گزینه‌ها، روی OK کلیک‌کنید.

این پنجره‌ای که می‌بینید، پنجرۀ استایل‌ها نام دارد (Layer Style Window).
این پنجره شامل دو قسمت است.
قسمت سمت چپی: شامل لیست تمام استایل‌هاست و با کلیک روی هر گزینه می‌توانید به صفحۀ تنظیمات آن استایل بروید.
قسمت سمت راستی: شامل تنظینات مقادیر هر استایل است. مثلا در این عکس، تنظیمات استایل Stroke یا هما خط دور عکس را می‌بینید.
Size: اندازۀ ضخامت استایل Stroke (برحسب پیکسل).
Position: محل قرارگرفتن این استایل (داخل، خارج و یا مرکز).
Blend Mode: حالت تلفیق‌شدن استایل با تصویر. (Blend Mode چیست)
Opacity: میزان کم‌رنگی یا پررنگی خط دور تصویر. (Opacity چیست)
Fill Type: نعیین می‌کند این خط یا Stroke از جه‌جنسی باشد؟
– فقط از یک رنگ خاص پُرشود؟
گرادینت باشد؟ (گرادینت یا Gradient چیست)
– یا یک الگو یا Pattern باشد؟
Color: تعیین رنگ Stroke یا خطی که قرار است دور عکس تشکیل‌شود.

برای مشاهدۀ آموزش کامل استایل‌ها، اینجا کلیک‌کنید.

به‌این‌ترتیب مثل شکل زیر، یک خط یا به‌اصطلاح یک استایل Stroke، دورِ عکس من اضافه‌می‌شود.
– با سایزِ ده‌پیکسل (Size=10).
– در محیط بیرونی عکس (Position=Outside).
– که به‌صورت نرمال یا عادی نمایش داده می‌شود (BlendMode=Normal).
– روی پررنگ‌ترین حالت قابل رویت است (Opacity=100).
– با رنگ یک‌دست سرمه‌ای پر شده‌است (FillType=Color).

حالا اگر به پنل لایه‌ها دقت‌کنید، نوشته‌های ریزی زیر لایۀ عکس من اضافه‌شده‌است.
اولین نوشته (Effects) به ما می‌گوید که به این عکس یک استایل اضافه‌شده‌است.
نوشته‌های بعدی (در اینجا Stroke) ما را از نوع آن Style باخبر می‌کند.

نکته: مخفی‌کردن لایه‌ها – آیکن چشم (Eye Icon) چیست؟

در فتوشاپ هرجایی‌که یک آیکن چشم دیدید، با کلیک روی آن می‌توانید آن‌را مخفی‌کنید.

دقت‌کنید که با این‌کار لایه از بین نمی‌رود. پاک یا حذف نمی‌شود، بلکه فقط پنهان می‌شود. یعنی اگر دوباره روی آن آیکن کلیک‌کنید، ظاهر می‌شود.

دقیقا همین کار را می‌توان با استایل‌ها و افکت‌ها هم انجام داد.
یعنی اگر روی آیکن چشم افکتی کلیک‌کنید، مخفی می‌شود.
مثلا اگر روی آیکن چشم Stroke کلیک‌کنید، نتیجه به شکل زیر خواهدبود.

اضافه‌کردن یک سایه به عکس (استایل Drop Shadow):

برای اضافه‌کردن یک سایه به عکس کافیست:
– روی آیکن استایل‌ها (fx) کلیک‌کنید.
– از لیست بازشده، روی گزینۀ Drop Shadow کلیک‌کنید.
– در پنجرۀ بازشده، مقادیر مناسب را واردکنید.
– بعد از تنظیم گزینه‌ها، روی OK کلیک‌کنید.

مجددا با این‌کار، پنجرۀ استایل‌ها (Layer Style Window)، ظاهر می‌شود. که در عکس زیر، تنظیمات مربوط به استایل Drop Shadow را مشاهده می‌کنید.

و به‌این‌ترتیب، سایه‌ای دور عکس، شکل می‌گیرد:

اگر به پنل لایه‌ها دقت‌کنید، یک عبارت دیگر به اسم Drop Shadow، زیر عبارت Stroke اضافه شده‌است. به این معنی که این عکس علاوه‌بر Stroke، یک سایه هم دارد.

تا اینجای کار، بخش اصلی گیف را اضافه‌کردم. یعنی عکس کسی که تولدش است (عکس خودم). حالا در مرحلۀ بعدی می‌خواهم عبارت تبریک را به گیف اضافه‌کنم.
اما قبل از آن چندثانیه به صفحه دقت‌کنید.

یک سوال:
فضای سفید بالای عکس، برای تایپ یک عبارت درشت تبریک، کم نیست؟
چطور این فضا را بیشتر کنم؟
یا به‌عبارتی چطور طول یا قدِّ کل صفحه را زیادکنم؟
شاید بعضی‌ها بگویند با ابزار Crop. ایدۀ بدی نیست. ابزار Crop را روی حالت WxHxResolution بگذاریم و دستی، قدّ صفحه را زیاد کنیم. (برای دیدن آموزش کامل Crop اینجا کلیک‌کنید)
اما برای تغییر دقیق و استاندارد ابعاد صفحه، یک راه بهتر و حرفه‌ای‌تر وجوددارد.

بخش هفتم: تغییر ابعاد کل صفحه (Canvas Size)

Canvas چیست؟
یادتان می‌آید در بخش اول، با کلیدهای Ctrl+N یک صفحۀ جدید (New Documenty) ساختیم؟ این‌طور درنظر بگیرید که به این صفحۀ زمینه، Canvas گفته می‌شود. خیلی‌ها به آن بوم یا سند هم می‌گویند، اما سعی‌کنید همیشه از اصطلاح‌های استاندارد و بین‌المللی استفاده‌کنید.
روش‌هایی وجود دارد که با آن‌ها می‌توانید ابعاد این صفحه را تغییردهید.
یعنی اگر در قدم اول ابعادی برای یک New Document تعیین‌کردید، حتما تا آخر کار مجبور نیستید همان ابعاد اولیه را داشته‌باشید و می‌توانید حین کار، آن‌ها را تغیرردهید.

برای تغییر ابعاد صفحه یا Canvas Size کافیست:
– کلیدهای Ctrl+Alt+C را بزنید تا پنجرۀ Canvas Size بازشود.
– از این پنجره مقادیر Height (قد) و Width (پهنا) را عوض‌کنید.
– روی OK کلیک‌کنید.

من معیار را از Inches (اینچ) به Percent (درصد) و مقدار Height (قد صفحه) را روی 110% قرارمی‌دهم. (یعنی ارتفاع صفحه، به اندازۀ ده‌درصد افزایش یابد)
و در قسمت Anchor، آیکن را جوری تنظیم می‌کنم که این افزایش قد، فقط از سمت بالا باشد. (اگر این‌کار را نکنم، افزایش قد هم از بالا انجام می‌شود و هم از پایین) و OK را می‌زنم. (برای آگاهی بیشتر، اینجا کلیک‌کنید)

و در نهایت کلیدهای Ctrl+0 را فشار می‌دهم تا تصویر در صفحه فیت‌شود و ببینم از مقدار اضافه‌شده راضی هستم یا خیر.

نکته: فشاردادن کلیدهای Ctrl+Alt+C دقیقا معادل این‌است که از منوی Image، گزینۀ Canvas Size را انتخاب‌کنید.

حالا که فضای مناسبی ایجاد شد، وقت اضافه‌کردن عبارت تبریک است.

بخش هشتم: صفر تا صد تایپ‌کردن در فتوشاپ (کار با ابزار Type)

در فتوشاپ برای تایپ‌کردن هم مثل بیشتر کارها، ابزار خاصی وجوددارد. در این بخش از صفر تا صد کار با ابزار Type را نشان‌می‌دهم.

برای استفاده از ابزار تایپ یا Type Tool، کافیست:

– دکمۀ T را فشاردهید تا ابزار تایپ انتخاب‌شود (حرف اول کلمۀ Type = T). این‌کار دقیقا معادل آن‌است که از Toolbar، روی آیکن ابزار تایپ کلیک‌کنید.

– با نگه‌داشتن کلیک، فضای تایپ را با ماوس مشخص‌کنید (Dragکنید).

– حالا در این فضایی که ساختید، عبارت موردنظر را تایپ‌کنید.

نکته: برای تغییر زبان تایپ‌کردن از انگلیسی به فارسی، دکمه‌های Alt+Shift را بزنید. اگر با تنظیمات زبان کیبورد مشکل‌دارید، اینجا کلیک‌کنید.

نکته خیلی‌خیلی مهم:
ممکن‌است هنگام تایپ فارسی با مشکلات عجیب‌و‌غریبی مواجه‌شوید. مثلا ترتیب حروف رعایت‌نشود. یا از چپ به راست نوشته‌شوند و هرکاری کنید، تنظیم نشوند!

اگر این بلا سرتان‌آمد، باید تنظیمات فتوشاپ (Preferences) را دست‌کاری کنید.

حلّ مشکل تایپ فارسی در فتوشاپ:

کافیست:
– دکمه‌های Ctrl+K را بزنید تا وارد بخش تنظیمات (Preferences) شوید.
– از سمت چپ و پایین پنجرۀ Preferences، روی گزینۀ Type کلیک‌کنید.
– از سمت راست پنجره (بخش Text Engine)، روی گزینۀ Middle Eastern کلیک‌کنید و OK را بزنید.
– حتما برنامه‌را یک‌بار ببندید و بازکنید (خارج‌شوید و مجدد واردشوید)، تا این تنظیمات اعمال‌شود.
برای دیدن نکات حیاتی مربوط به تنظیمات فتوشاپ (Preferences)، اینجا کلیک‌کنید.

سوال: آیا رنگ عبارت تبریک هرچه باشد، مناسب‌است؟
آیا بهتر نیست رنگی انتخاب‌شود که با محیط گیف هم‌خوانی داشته‌باشد؟
آیا با این‌کار، گیف نهایی زیباتر به‌نظر می‌آید.

تغییر رنگ نوشته:
عوض‌کردن رنگ نوشته دو حالت دارد:

حالت اول = انتخاب رندُم رنگ.
حالت دوم = انتخاب دقیق رنگ.
من نکات حالت دوم (انتخاب دقیق رنگ) را نشان می‌دهم که با دیدن این نکات، انتخاب رندم را هم یاد می‌گیرید.

انتخاب دقیق رنگ نوشته در فتوشاپ:
چطور می‌توان رنگ خاصی انتخاب‌کرد؟ برای انتخاب یک رنگ دقیق دو راه دارید:
– یا باید کُد آن را واردکنید. (نمی‌دانید کُد رنگ چیست؟ اینجا کلیک‌کنید)
– یا باید آن رنگ را از جای دیگری انتخاب‌کنید.

برای انتخاب رنگ از جای دیگر، کافیست:

– عبارت را با ماوس انتخاب‌کنید.

(در اینجا چون می‌خواهم کلّ عبارت را ویرایش‌کنم، Ctrl+A می‌زنم تا همۀ آن انتخاب‌شود. اگر می‌خواستم فقط یک کلمه یا حرف تغییرکند، فقط آن را انتخاب می‌کردم.)

– از Options Bar (نوار آپشن‌ها در بالای صفحه)، روی آیکن رنگ کلیک‌کنید.

حالا پنجرۀ انتخاب رنگ(Color Picker)، ظاهر می‌شود.
در این لحظه، نشانگر ماوس به شکل قطره‌چکان (Eye Dropper) در میاید. به‌این معنی‌که فتوشاپ منتظر دستور شماست که چه‌رنگی را از کجا برگزیند.

– با قطره‌چکان یا Eye Dropper، روی ناحیه‌ای که رنگش را لازم‌دارید، کلیک‌کنید تا رنگ آنجا انتخاب‌شود.
من برای زیبایی بیشتر، رنگ آبی پیراهنم را برمی‌دارم.
یعنی روی نقطه‌ای از پیراهنم کلیک‌می‌کنم.

نکته: برای انتخاب رندم، همین مراحل را انجام‌دهید. فقط در مرحلۀ آخر، بجای کلیک روی ناحیه‌ای خاص، رنگ موردنظر را از استخر رنگ، انتخاب کنید و OK را بزنید.

سوال: به‌نظرتان فونت عبارت تبریک کمی بزرگ نیست؟

تغییر اندازۀ فونت نوشته در فتوشاپ:

کافیست:
– مانند شکل، در Options Bar (نوار آپشن‌ها در بالای صفحه)، روی قسمت اندازۀ فونت کلیک‌کنید.
– عدد موردنظر را واردکنید. (بدیهی است هرچه عدد بزرگ‌تر باشد، اندازۀ عبارت بزرگ‌تر است)
– دکمۀ Enter را فشاردهید.

نکته: با استفاده از تمام گزینه‌های Options Bar می‌توانید هر تغییری روی نوشته‌ها انجام‌دهید که بررسی همۀ آن‌ها در این مطلب، شمارا از موضوع اصلی (ساخت گیف) منحرف می‌کند.
برای دیدن آموش همۀ آن‌ها اینجا کلیک‌کنید.
تصویر زیر خلاصه‌ای از کاربرد هر آپشن را نشان می‌دهد.

برای نمونه من بعضی‌از نکات مربوط به پنل Character را نشان می‌دهم.

پس روی آیکن آن کلیک می‌کنم تا ظاهرشود. (این‌کار دقیقا معادل انتخاب پنل Character از منوی Window است.)

با استفاده از گزینه‌های پنل Character، علاوه‌بر موارد Options Bar، کارهای بیشتری قابل‌انجام است. مثلا می‌توانید:

فاصلۀ بین حروف وکلمات را بدون تغییر اندازۀ فونت، کم‌وزیاد کنید.

یا فاصلۀ بین دو سطر را کم‌وزیاد کنید.

خُب برگردیم به پروژۀ اصلی، یعنی ساخت گیف.
تا اینجای کار:
– یک صفحۀ سفید مربعی (New Document)، به‌عنوان زمینۀ گیف، ساختیم.
عکس را اضافه‌کردیم و ویرایش‌هایی روی‌آن انجام‌دادیم.
متن تبریک را هم اضافه‌کردیم.
حالا به لایۀ متن هم می‌توان استایل اضافه‌کرد (دقیقا مثل لایۀ عکس).
پس من برای قشنگی بیشتر، به نوشتۀ تبریک، دو استایل Stroke و Bevel را اضافه می‌کنم. به‌این‌ترتیب‌که:
– روی لایۀ متن کلیک می‌کنم تا انتخاب‌شود.
– از پایین پنل لایه‌ها روی آیکن Styles (آیکن fx) کلیک می‌کنم.
– استایل موردنظر را انتخاب می‌کنم.
– تنظیمات دلخواه را انجام می‌دهم.

حالا از پنج‌جزءِ اصلی، سه‌تا ویرایش و اضافه‌شده‌است (زمینۀ سفید، عکس اصلی و عبارت تبریک).
به‌عبارتی، هشت‌مرحله از یازده‌مرحلۀ آماده‌سازی را دیدید.
الان نوبت به اضافه‌کردن بادکنک‌هاست.

پس دقیقا مثل اضافه‌کردن عکس اصلی:
– دکمه‌های Ctrl+O را می‌زنم.
– عکس بادکنکی که از قبل دانلود کرده‌ام را انتخاب می‌کنم.
– روی OK کلیک می‌کنم تا بادکنک در فتوشاپ بازشود.
– آن‌را Drag می‌کنم (می‌کشم) روی تب پروژۀ اصلی، تا به‌عنوان یک لایۀ جدید اضافه‌شود.

حالا بلایی که سرم آمد را ببینید!

اندازۀ بادکنک آنقدر بزرگ‌است که حتی در صفحه جا نمی‌شود!
چاره چیست؟ آیا راهی وجوددارد که اندازۀ عکس را بزرگ‌تر یا کوچک‌تر کنیم؟
قطعا در بهترین نرم‌افزار ویرایشی جهان این امکان وجوددارد.

بخش نهم: تغییر و تنظیم ابعاد یک شئ (Free Transform)

برای تغییر اندازۀ هر شئ، کافیست:
– روی لایۀ موردنظر کلیک‌کنید تا انتخاب‌شود.
– دکمه‌های Ctrl+T را فشاردهید تا اهرم‌های تغییر ابعاد ظاهرشوند. (FreeTransform فعال‌شود)

– با ماوس یکی‌از اهرم‌ها را جابجاکنید تا اندازۀ عکس طبق آن تغییرکند.

– در نهایت دکمۀ Enter را فشاردهید تا ثبت‌شود (یا از Options Bar، روی آیکن تیک کلیک‌کنید).

نکته: اگر می‌خواهید در هنگام تغییر ابعاد، نسبت طول‌وعرض عکس حفظ‌شود، باید کلید Shift را نگه‌دارید و بعد اهرم را جابجاکنید. حتما دقت‌کنید قبل از رهاکردن دکمة Shift، کلیک‌را رهاکنید تا در ثانیۀ آخر این نسبت به‌هم نریزد.

نکته: در شرایطی مثل این (بادکنک خیلی بزرگ است)، ممکن است بعد از زدن Ctrl+T، اهرم‌های FreeTransform را به‌صورت کامل نبینید.
در این شرایط دکمه‌های Ctrl+0 (کنترل + صفر) را بزنید تا تصویر بر اساس عکس بزرگ‌تر (در اینجا بادکنک) روی مانیتور فیت شود.

نکته: زدن کلیدهای Ctrl+T معادل این است که:
– از بالای صفحه به منوی Edit بروید.
– گزینۀ Free Transform را انتخاب کنید.

با تکنیک Free Transform، به‌جز تغییر ابعاد هر شی، می‌توانید کارهای دیگری انجام‌دهید.
ازجمله:
چرخاندن تصویر در جهت‌های مختلف (عمودی یا افقی یا رندم).
خمیده‌کردن تصویر
– تغییر زاویۀ دید و …
برای مشاهدۀ آموزش کامل Free Transform، اینجا کلیک‌کنید.

به گیف نگاه‌کنید.
تعداد بادکنک‌ها چهارتاست.
یعنی برای تکمیل جزءِ چهارم گیف، به سه بادکنک دیگر نیازداریم.
آیا باید تمام مراحل مربوط‌به بادکنک اول را برای بادکنک‌های بعدی طی‌کنیم؟
آیا راهی هست که بادکنک اول را عینا با همین ابعاد کپی‌کنیم تاکار، سریع‌تر پیش‌رود؟

کپی‌کردن یک لایه (Duplicate layer):
برای اینکه لایه‌ای عینا کپی‌شود، کافیست:

– روی لایه کلیک‌کنید تا انتخاب‌شود.
– دکمه‌های Ctrl+J را فشار دهید.

در اینجا چون سه بادکنک دیگر نیازدارم، لایۀ بادکنک اول را انتخاب می‌کنم و سه‌بار دکمه‌های Ctrl+J را فشار می‌دهم.

سوال: بادکنک‌های کپی‌شده کجا هستند؟!
بادکنک‌ها را با زدن Ctrl+J کپی‌کردیم. در پنل لایه‌ها هم می‌توان این موضوع را تصدیق‌کرد. هرسه لایۀ جدید، آیکن چشمشان روشن‌است. یعنی مخفی هم نیستند، اما در صفحه هنوز همان یک بادکنک را می‌بینیم! پس این بادکنک‌هایی که همین‌الان Duplicate (کپی) کردیم، کجا رفتند؟!
نگران‌نباشید.
بادکنک‌های کپی‌شدۀ جدید، جای دیگری نیستند.
مخفی هم نیستند.
کاملا آشکار و واضح جلوی چشمتانند!
فقط دقیقا روی همان بادکنک اولی قرار گرفته‌اند.
از بخش چهارم، این نکته را یادتان می‌آید؟
در پنل لایه‌ها، آن لایه‌ای نمایان است که روی بقیۀ لایه‌ها قراردارد.
پس درواقع بعد از زدن Ctrl+J، و کپی‌کردن بادکنک، لایۀ جدید، دقیقا روی لایۀ اول قرار می‌گیرد.
برای دیدن همۀ لایه‌ها، کافیست:
– ابزار Move را انتخاب‌کنید (ترجیحا با زدن کلید V).
– روی هرکدام از لایه‌های بادکنک‌های کپی‌شده کلیک‌کنید تا انتخاب شود.
– آن را با ماوس Drag کنید به مکانی دیگر (کلیک را نگه‌دارید و بکشید).

پس به‌همین‌ترتیب، با ابزار Move، براحتی بادکنک‌ها را در جای مناسب قرار می‌دهم.
برای دیدن آموزش کامل کار با ابزار Move، اینجا کلیک‌کنید.

سوال: رنگ بادکنک‌ها را چطور عوض‌کنیم؟
جواب این سوال را احتمالا می‌دانید. بله با ابزار Brush آن‌ها را رنگ‌آمیزی کنیم.
اما نه با آن Brush یا قلم رایجی که در ذهن بیشترتان است!

منظورم چیست؟ اجازه‌دهید یک‌بار با ابزار Brush معمولی رنگ یکی‌از بادکنک‌ها را تغییردهیم تا منظورم را بگیرید.
برای این‌کار کافیست:
– دکمۀ B (اولین حرف کلمۀ Brush) را بزنید تا این ابزار انتخاب‌شود (یا آن را از Toolbar انتخاب‌کنید).
– با کلیک روی آیکن ForgroundColor، رنگی را انتخاب‌کنید.
– با ماوس یکی از بادکنک‌ها را رنگ‌کنید.

به سایه‌روشنِ روی هر بادکنک دقت‌کرده‌اید؟ آن های‌لایت سفیدرنگ باعث نمایش طبیعی‌تر بادکنک‌ها شده‌است.
اگر با ابزار Brush، بادکنک‌ها را رنگ‌کنید، این های‌لایت ازبین می‌رود.

سوال: پس از چه ابزاری باید استفاده‌کرد؟
جواب: همان ابزار Brush. اما نوع دیگری از خانوادۀ Brush.

بخش دهم: تغییر رنگ بادکنک‌های تولد به طبیعی‌ترین شکل ممکن (کار با ابزار Color Replacement)

خانوادۀ Brush چهار عضو دارد.
– قلم (Brush Tool)
– مداد (Pencil Tool)
– جایگزینی رنگ (Color Replacement Tool)
– قلم مخلوط‌کن (Mixer Brush Tool)

بیشتر ما این خانوادۀ چهارنفره را با ابزارهای Brush و Pencil می‌شناسیم.
فرض‌کنید ابزار Brush پدر، و ابزار Pencil مادر خانواده است که کم‌وبیش آن‌ها را می‌شناسیم. اما از دو فرزند باهوش و نخبۀ خانواده (ColorReplacement و MixerBrush) کم‌تر صحبت شده‌است.

در این بخش، برای رنگ‌کردن بادکنک‌ها به بهترین شکل ممکن از فرزند اول خانوادۀ Brush، یعنی ابزار Color Replacement کمک می‌گیریم. درواقع از او کاری می‌خواهیم که پدرش، آقای Brush، در انجام آن، ناکام بود. (برای دیدن آموزش کامل Brushهای مختلف، اینجا کلیک‌کنید.)

برای انتخاب ابزار Color Replacement، کافیست:
– یک‌ثانیه کلیک را روی آیکن ابزار Brush در Toolbar نگه‌دارید (یا کلیک‌راست بزنید).
– از لیست ظاهرشده، ابزار Color Replacement را انتخاب‌کنید.

سوال: آیا برای انتخاب ابزارهای زیرگروه (یا فرزندان هر خانواده در Toolbar)، راه کیبوردی وجود ندارد؟
حتی ممکن است بگویید:
احسان! مگر نگفتی عادت‌کنید همیشه از کیبورد استفاده‌کنید؟ الان هرچه دکمۀ B (اولین حرف کلمۀ Brush) را بزنیم، ابزار Brush (سرگروه یا پدر) انتخاب می‌شود!
راجع‌به بقیۀ خانواده‌ها هم همین‌طور است.
یعنی با زدن شُرت‌کات کیبورد، فقط می‌توانید سرگروه آن خانواده را انتخاب کنید و برای انتخاب زیرگروه‌ها یا فرزندان، باید روی آیکن آن ابزار کلیک‌راست کنید (یا کلیک را یک‌ثانیه نگه‌دارید). مگراینکه راه کیبوردی آن را یادبگیرید.

نکته: برای انتخاب زیرگروه‌های هر ابزار با کیبورد، کافیست:
– شُرت‌کات آن ابزار را فشاردهید (در اینجا برای ابزار Color Replacement Brush، کلید B)
– دکمۀ Shift را نگه‌دارید.
– مجددا همان شُرت‌کات را بزنید.(در اینجا کلید B)
– این‌کار را آنقدر تکرارکنید تا به ابزار موردنظر برسید.

هربار که با نگه‌داشتن Shift شُرت‌کات ابزاری را می‌زنید، انتخاب از یک زیرگروه به زیرگروه بعدی منتقل می‌شود.
مثلا برای خانوادۀ Brus:
– با زدن B، ابزار سرگروه یا پدر (قلم یا BrushTool) انتخاب می‌شود.

– اگر Shift را نگه‌دارید و یک‌بار دیگر B را بزنید، ابزار دوم یعنی Pencil (یا مداد) انتخاب می‌شود.
– بازهم اگر Shift را نگه‌دارید و B را فشاردهید، این‌بار ابزار سوم، یعنی Color Replacemnt انتخاب می‌شود.
– و به‌همین‌ترتیب، با نگه‌داشتن Shift و زدن B، ابزار چهارم یعنی ابزار Mixer Brush انتخاب می‌شود.
اگر با تمام شدن لیست یک خانواده، بازهم Shift را نگه‌دارید و دکمۀ شُرت‌کات را فشاردهید، دوباره ابزار اول یا همان سرگروه انتخاب می‌شود و این چرخه با هربار نگه‌داشتن Shift و زدن شُرت‌کات، ادامه دارد.

یعنی برای انتخاب ابزار Color Replacemet با کیبورد، باید:
– اول B را بزنید تا Brush انتخاب‌شود.
Shift را نگه‌دارید.
– و دوبارِ دیگر B را فشاردهید تا از لیست خانوادۀ Brush، ابزار Color Replacement انتخاب‌شود.

حالا بریم سراغ رنگ‌کردن طبیعی بادکنک‌ها. برای این‌کار کافیست:
ابزار Color Replacement را انتخاب‌کنید.
– رنگ موردنظرتان را انتخاب‌کنید.
– با ماوس، بادکنک را رنگ‌کنید تا از نتیجه هیجان‌زده شوید.

پس با همین روش بقیۀ بادکنک‌ها را هم رنگ می‌کنم.

نکته: برای تغییر اندازۀ Brush (یا هر ابزار دیگری)، از کلیدهای براکت ( [ و ] ) استفاده‌کنید.
– براکت سمت راست ( ] ) = بزرگ‌تر کردن ابزار.
– براکت سمت چپ ( [ ) = کوچک‌تر کردن ابزار.

فشاردادن کلیدهای براکت، دقیقا معادل آن است که از قسمت سمت چپ Options Bar (بالای صفحه)، اهرم تغییر سایز را جابجاکنید.

تذکّر: همان‌طور که قبلا گفتم، نام‌گذاری لایه‌ها خیلی مهم است. الان که تعداد لایه‌ها زیاد شده‌است، بهتر است برای لایه‌های جدید، اسم مناسبی انتخاب‌کنیم. پس به‌همان روشی که بررسی‌کردیم، روی لایۀ هر بادکنک دابل‌کلیک می‌کنم و نامش را عوض می‌کنم.

سوال: به‌نظرتان پنل لایه‌ها کمی شلوغ نشده‌است؟
همین‌طور که پروژه پیش می‌رود، Layers Panel شلوغ‌وشلوغ‌تر می‌شود. تا جایی که حتی نام‌گذاری هم نمی‌تواند جلوی سردرگمی را بگیرد.
آیا ایدۀ مناسبی برای این چالش وجوددارد؟
بله. راه نجات از این مساله، گروه‌بندی لایه‌هاست.

اما قبل از بررسی گروه‌بندی یا فولدربندی (Grouping)، باید انتخاب دسته‌جمعی لایه‌ها را یادبگیرید.

انتخاب چند لایه:
دیدید که برای ویرایش هرچیزی، باید اول لایۀ آن را انتخاب‌کنید. انتخاب لایه هم که چیزی نبود جز کلیک روی آن. ولی انتخاب‌کردن لایه‌ها به همین یک حالت ساده خلاصه نمی‌شود. شما می توانید چندلایه را باهم انتخاب‌کنید و کارهای دسته‌جمعی انجام‌دهید. ازجمله:

– حذف‌کردن چند لایه باهم.
– گروه‌بندی چند لایه.
– جابجایی چند لایه در لیست پنل لایه‌ها.
– جابجایی محتویات چند لایه باهم در صفحه (با ابزار Move).

برای انتخاب دسته‌جمعی لایه‌ها دو روش وجوددارد:
روش اول: با نگه‌داشتن کلید Ctrl (انتخاب رندُم یا گسسته)
روش دوم: با نگه‌داشتن کلید Shift (انتخاب پیوسته)

روش اول – رندم یا گسسته:
در این روش برای انتخاب چند لایه، کافیست:
– کلید Ctrl (کنترل) را نگه‌دارید.
– روی هرلایه‌ای که می خواهید کلیک‌کنید تا انتخاب‌شود.

روش دوم – پیوسته:
فرض‌کنید می خواهید بیست لایه را با هم در یک گروه قراردهید. آیا انتخاب آن‌ها با روش اول وقت‌گیر نیست؟ فتوشاپ فکر اینجا را هم کرده‌است. شما این امکان را دارید که فقط با دوکلیک، چندین‌وچند لایه را انتخاب‌کنید!
برای این‌کار کافیست:
– روی لایۀ اول کلیک‌کنید تا انتخاب‌‌شود.
– کلید Shift را نگه‌دارید.
– روی آخرین لایۀ موردنظرتان کلیک‌کنید.
به‌این‌ترتیب، هم لایۀ اول، هم لایۀ آخر و هم تمام لایه‌های بینشان با دوکلیک ساده در کوتاه‌ترین زمان انتخاب می‌شوند.

گروه‌بندی لایه‌ها:

دیدید که با پیشرفت پروژه، پنل لایه‌ها شلوغ می‌شود و این می تواند حواسمان را پرت‌کند.
آیا بهتر نیست لایه‌های مشابه را در یک فولدر قراردهیم، تا بجای نمایش همۀ آن‌ها در یک لحظه، فقط فولدر آن‌ها معلوم‌باشد؟ در این‌صورت هر وقت لازم‌باشد، وارد فولر می‌شویم و یکی از لایه‌ها را انتخاب می‌کنیم.
فهمیدید که راه‌حل این چالش، استفاده از تکنیک گروه‌بندی یا فولدربندی لایه‌هاست. برای گروه‌بندی چند لایۀ مشابه کافیست:
– لایه‌ها را باهم انتخاب‌کنید (گسسته با Ctrl ویا پیوسته با Shift).
– کلیدهای Ctrl+G را بزنید (حرف اول کلمۀ Group).

حالا من برای جلوگیری از شلوغی پنل، لایه‌های بادکنک‌ها را در یک گروه قرار می‌دهم.
به‌این‌ترتیب‌که:
– روی لایۀ بادکنک سبز کلیک می‌کنم تا انتخاب‌شود.
– دکمۀ Shift را نگه‌می‌دارم. (انتخاب گسسته)
– روی لایۀ بادکنک سرخابی کلیک می‌کنم تا همۀ بادکنک‌ها انتخاب‌شوند.
– کلیدهای Ctrl+G (حرف اول کلمۀ Group) را فشار می‌دهم.

نکته: با کلیک روی آیکن فلش سمت چپ گروه، می‌توانید آن را بازوبسته کنید.

نکته: دقیقا مثل لایه‌ها، اسم گروه را هم می‌توانید عوض‌کنید. برای این‌کار:
– روی اسم گروه دابل‌کلیک کنید.
– اسم موردنظر را تایپ‌کنید.
– دکمۀ Enter را فشاردهید.

جزءِ چهارم گیف هم اضافه‌شد (بادکنک‌ها).
تا اینجای کار چهارجزءِ اصلی گیف را اضافه‌کردیم، و در حین عملیات، ده بخش از بخش‌های یازده‌گانۀ آموزش را بررسی‌کردیم.
حالا نوبت اضافه‌کردن جزءِ پنجم و آخر گیف است. شعله‌های رنگین آتش‌بازی.

پس دقیقا مثل اضافه‌کردن جزءِ دوم (عکس خودم) و جزءِ چهارم (بادکنک‌ها) برای جزء آخر (شعله‌ها) کافیست:
– دکمه‌های Ctrl+O را فشاردهم.
– عکس آتش‌بازی را که از قبل دانلود کرده‌ام، بازکنم.
– آن را به پروژه اضافه‌کنم.
– ابعادش را تغییردهم و خلاص!

مثل شکل زیر!

اما این چیزی نیست که انتظارش را داشتیم!
چطور از شرّ زمینۀ مشکی آتش‌بازی خلاص شویم؟! به‌کل گیفمان را خراب کرده‌است!
باید اول آن را از شعله‌ها جداکنیم و سپس حذفش کنیم.

بخش یازدهم: جدا‌کردن شعله‌های آتش‌بازی از Background (بررسی مهم‌ترین تکنیک فتوشاپ، ابزارهای مختلف Selection)

تا‌بحال به تعمیرات آسفالت خیابان‌ها یا مثلا عملیات لوله‌کشی گازو فاضل‌آب و … توجه‌کرده‌اید؟ برای من، جذاب‌ترین بخش این عملیات، کندن آسفالت است. البته اگر صدای ناهنجارش را در‌نظر‌نگیریم (از آن بدتر ترافیکی که ایجاد می‌کند).
کندن آسفالت یک پروسۀ منظم جالب است.
– اول با دستگاهی، بخشی از آسفالت را بُرش می‌زنند تا ناحیۀ کنده‌کاری مشخص‌شود.
– بعد آسفالت را خُرد‌می‌کنند.
– و نهایتا زمین را می‌کنند و کار را انجام‌می‌دهند.
فرض‌کنید آن خیابان، یک عکس در فتوشاپ است.
و عملیات لوله‌کشی یا ترمیم را عملیات ویرایش عکس درنظربگیرید.
به‌این‌ترتیب، بُرش‌زدن اولیۀ آسفالت دقیقا همان Selection در فتوشاپ است.

پس Selection چیست؟
انتخاب ناحیه‌ایست که قرار است ویرایش‌شود.

اولین قدم شروع ویرایش است.
ابتدایی‌ترین و مهم‌ترین تکنیکیست که باید یادبگیرید.

در این بخش نمی‌گویم چرا Selection مهم‌ترین تکنیک فتوشاپ است. فقط بدانید کسی‌که با تکنیک‌های Select کردن آشنا نباشد، با کسی که حتی دیکتۀ فتوشاپ را هم بلدنیست، فرقی ندارد! (برای آگاهی بیشتر، حتما اینجا کلیک‌کنید و مقالۀ Selection را بخوانید.)

بلکه در این بخش برای حل مشکل زمینۀ مشکی آتش‌بازی، از نوع خاصی از Selection، یعنی “انتخاب به‌روش Color Range” صحبت خواهم‌کرد.
اما قبل از آن توضیح مختصری راجع‌به انواع Selection می‌دهم. اگر با این موضوع آشنا هستید، می‌توانید اینجا کلیک‌کنید تا یک‌راست بروید سراغ ColorRange و معطل نشوید.
ولی پیشنهاد می‌کنم حتما این توضیحات را بخوانید. چون مشابه آن را در هیچ سایت یا کتاب دیگری پیدا نخواهیدکرد.

انواع Selection

Selection آنقدر گسترده است که تعداد زیادی از ابزارهای بالانشین Toolbar مخصوص این‌کارند.
علاوه‌بر آن‌ها جالب است بدانید اصلی‌ترین وظیفۀ ابزار Pen، انجام Selection است. آن هم به دقیق‌ترین شکل ممکن! (برای بررسی کامل ابزار Pen اینجا کلیک‌کنید)

دامنۀ Selection به دومورد بالا محدود نمی‌شود. اگر به نوار منوها (MenuBar) دقت‌کنید، یک منوی اختصاصی به اسم Select در آن می‌بینید که مخصوص مدیریت این بخش حیاتی فتوشاپ است.

به‌طور کلی تکنیک Selection به سه‌دسته تقسیم می‌شود.
دستۀ اول: انتخاب پایه (Primary Selection)
دستۀ دوم: انتخاب دقیق یا پیشرفته (Advanced Selection)
دستۀ سوم: انتخاب اتوماتیک (Automatic Selection)

دستۀ اول – انتخاب پایه:

این دسته شامل ابزارهای بالایی Toolbar می‌شود (سه خانوادۀ پایینی ابزار Move).

خانوادۀ اول – ابزار خانوادۀ Marquee:

ابزارهای Marquee برای انتخاب یک ناحیه در یک چارچوب مشخص هستند و خانوادۀ آن‌ها شامل این اعضا می‌شوند:
– انتخاب چهارگوش (Rectangulr): پدر خانواده یا سرگروه.
– انتخاب گرد (Elliptical): مادر خاواده.
– انتخاب ردیف یک‌پیکسلی (Single Row): فرزند اول با قدی کوتاه و تُپُل.
– انتخاب ستون یک‌پیکسلی (Single Column): فرزند دوم با قدی بلند و لاغر.
برای دیدن آموزش انتخاب با ابزار Marquee، اینجا کلیک‌کنید.

خانوادۀ دوم – ابزار خانوادۀ Lasso:

ابزارهای Lassso برای انتخاب یک ناحیه آزاد و خارج از چهارچوب هستند. یعنی دیگ مثل ابزار Marquee محدود به انتخاب یک ناحیۀ چهارگوش یا گرد نیستید و می‌توانید با ماوس هر ابعادی را Select کنید.
خانوادۀ آن‌ها شامل این اعضا می‌شوند:
– ابزار Lassso: پدر خانواده یا سرگروه.
– ابزار Polygonal Lasso: مادر خانواده.
– ابزار Magnetic Lasso: فرزند باهوش خانواده.
برای دیدن آموزش انتخاب با ابزار Lasso، اینجا کلیک‌کنید.

خانوادۀ سوم – ابزار خانوادۀ Quick Selection:
نام دیگر این خانواده، QuickMagic است. آن‌ها یک زن‌وشوهر جوانند و فلسفۀ انتخابشان با دو خانوادۀ قبلی کمی متفاوت است (بر اساس رنگ پیکسل‌هاست). سرعت انتخاب این زوج جوان فوق‌العاده زیاد است و خانوادۀ آن‌ها شامل این اعضا می‌شود:
– ابزار Quick Seelction: شوهر خانواده
– ابزار Magic Wand: زن خانواده
برای دیدن آموزش انتخاب با ابزار QuickMagic، اینجا کلیک‌کنید.

دستۀ دوم – انتخاب دقیق (پیشرفته):

این نوع از Selection شامل تکنیک‌های ابزار Pen می‌شود.
به‌طور خلاصه، قدرتمندترین گزینه، برای رسم خطوط و شکل‌های برداری یا وکتوری، ابزار Pen است.
وکتور چیست؟
توضیح وکتور در این مقاله نمی‌گنجد اما خیلی کلّی بگویم در محیط‌های گرافیکی مثل فتوشاپ، ماهیت اشیا به دو دسته تقسیم می‌شود.
ماهیت پیکسلی (Pixel): مثل همۀ عکس‌هایی که در فتوشاپ می‌بینید.
ماهیت برداری یا وکتوری (Vector): مثل Shapeها، Pathها و حروفی که با ابزار Type می‌نویسید.
(برای آگاهی بیشتر، اینجا کلیک‌کنید.)
با ابزار Pen می‌توان دقیق‌ترین Selectionها را انجام‌داد. (برای اطلاعات بیشتر، اینجا کلیک‌کنید.)

دستۀ سوم – انتخاب اتوماتیک:

تکنیک‌های این دسته، فراتر از محدودۀ Toolbar است و مواردیست که باید در منوی Select آن‌ها را پیداکنید.
سه نوع Selection انتوماتیک داریم:
Color Range که موضوع بحث ماست.
Focus Area که بر اساس میزان فکوس تصویر، هوشمندانه ناحیه‌ای را انتخاب می‌کند. (فکوس چیست؟)
Subject که اشیا را تشخیص می‌دهد و با یک‌کلیک انتخابشان می‌کند.

به پروژۀ گیف خودمان برگردیم. جایی که باید شعله‌های آتش‌بازی را به‌عنوان آخرین جزء اضافه‌کنیم. قرارشد:
– اول شعله‌ها را Select کنیم.
– بعد آن را از زمینۀ مشکی‌رنگ جداکنیم.
– سپس شعله‌های جداشده را به پروژه اضافه‌کنیم.
این‌کار را با روش اتوماتیک Color Range Selection انجام می‌دهیم. در ادامه مهم‌ترین نکات این Selection را بیان می‌کنم.
برای دیدن آموزش کامل Color range، اینجا کلیک‌کنید.

نکته: در Selectionهای این‌چنینی، بهتر است اول ناحیه‌ای که رنگ یک‌دست دارد را انتخاب‌کنید و سپس انتخاب را برعکس یا Inverse کنید. برای Invreseکردن ناحیۀ انتخابی، کافیست بعد از Selection، دکمه‌های Ctrl+Shift+I را فشاردهید. (برای آگاهی بیشتر، اینجا کلیک‌کنید)

برای انتخاب شعله‌ها، ابتدا باید به تب عکس آتش‌بازی بروید. و در آن‌جا:

– از منوی Select، گزینۀ Color Range را انتخاب‌کنید تا پنجرۀ Color Range بازشود.
– در صفحۀ اصلی روی رنگ یک‌دست موردنظر کلیک‌کنید (در اینجا رنگ مشکی زمینه)
– روی OK کلیک‌کنید تا تمام نقاط مشکی انتخاب‌شوند.

آیکن قطره‌چکان (EyeDropper)
پس‌از بازشدن پنجرۀ ColorRange، نشان‌گر ماوس به‌شکل یک قطره‌چکان (EyeDropper) تغییر می‌کند. یعنی باید به فتوشاپ بگویید چه ناحیه‌ای با چه رنگی انتخاب‌کند.
مثلا اگر با این قطره‌چکان روی رنگ مشکی کلیک‌کنید، تمام نقاط مشکی انتخاب می‌شوند.
یا اگر روی آبی کلیک‌کنید، تمام نقاط آبی در محدودۀ Selection قرار می‌گیرند.
به‌همین‌ترتیب، روی هر رنگی کلیک‌کنید، فتوشاپ تمام پیکسل‌های شامل آن رنگ را Select می‌کند.

تعیین درجۀ انتخاب (Fuzziness)

فرض‌کنید می‌خواهم یک تکه فلز را با یک آهن‌ربای ضعیف بلندکنم. این فلز ترکیبی از آهن و مواد دیگر است (آهن خالص نیست). آهن‌ربا را روی فلز می‌گیرم، اما قدرت این‌کار را ندارد. حتی نمی‌تواند فلز را تکان‌دهد، چون خیلی ضعیف است. فلز پوزخندی می‌زند و به لم‌دادنش ادامه می‌دهد.
آهن‌ربای قوی‌تری برمی‌دارم و شانسم را امتحان می‌کنم. این‌بار فلز تکان می‌خورد. حتی چند میلی‌متر جابجا می‌شود. ولی خبری از بلندشدن نیست. فلز که نگرانی در چشمانش مشهود است، با صدایی رسا و با عصبانیت به آهن‌ربای دوم می‌گوید: “کسی نمی‌تواند مرا از جایم بلندکند!”
جعبه‌ابزار را باز می‌کنم که صحنه‌ای جالب توجهم را جلب می‌کند. تعداد زیادی میخ و پیچ‌ومهره و انواع قطعات ریزودرشت فلزی در یک ناحیۀ خاص متراکم شده‌اند! انگار نیرویی عجیب آن‌ها را سرجایشان قفل‌کرده‌است! مطیع و فرمان‌بردار یک منبع انرژی قوی هستند.
یک آهن‌ربای نعلی غول‌پیکر، کنترل آن‌ها را در دست گرفته‌است. به‌زحمت تمام فلزهای ریزودرشت را جدا می‌کنم و آن را برمی‌دارم.
آنقدر قوی است که موقع بیرون‌آمدن، سلطان ابزارها، چکش را هم تحت‌تاثیر قرارمی‌دهد. تنه‌ای به او می‌زند و چند میلی‌متر جابجایش می‌کند. چکش لبخندی می‌زند و دستی برایش تکان می‌دهد. انگار با هم شوخی دارند.
با دیدن ابهت آهن‌ربای سوم، استرس تمام وجود تکه‌فلز بی‌نوا را فرامی‌گیرد. آهن‌ربا را به آن نزدیک می‌کنم و خودتان حدس می‌زنید. از چندسانتی‌متری، فلز را وحشیانه از روی میز می‌قاپد…
دیگر برای غولی مثل آهن‌ربای سوم، فرقی نمی‌کند چند درصد فلز از آهن تشکلیل شده‌است. او اصلا به میزان خلوص توجهی ندارد. هرچه هست را جذب می‌کند.

این داستان به Color Range Selection چه‌ربطی دارد؟

وقتی با قطره‌چکان رنگی را تعیین‌کردید، شدت این انتخاب قابل تنظیم است.
یعنی‌چه؟
یعنی مثلا اگر شما رنگ مشکی را با شدت یا درجۀ کمی انتخاب‌کنید، ناحیۀ Selectشده شامل پیکسل‌های مشکی خالص می‌شود.
ولی اگر این‌کار را با شدت بیشتری انجام‌دهید، پیکسل‌های نوک‌مدادی و خاکستری هم در ناحیۀ Selection‌ قرار خواهندگرفت.
درواقع انتخاب به‌روش Color Range، مانند یک آهن‌ربا است که می‌تواند قوی یا ضعیف‌باشد. رنگ مشکی خالص، همان آهن صددرصد خاص است و رنگ‌های نوک‌مدادی، مانند قطعه فلز ما، ناخالصیی هم دارند.
وقتی من از آهن‌ربای قوی‌تر استفاده‌کردم! علاوه‌بر آهن، ناخالصی‌ها هم از جایشان بلند شدند. به‌همین‌ترتیب اگر شدت یا درجۀ انتخاب را افزایش‌دهم، رنگ‌های بیشتری در محدودۀ Selection قرار می‌گیرند.

تعیین درجه یا شدت انتخاب، با جابجایی اهرم Fuzziness انجام می‌شود.
هرچه مقدار Fuzzziness بیشتر باشد، انتخاب شدیدتر است و درنتیجه رنگ‌های بیشتری در ناحیۀ Selection قرار می‌گیرند.
هرچه مقدار Fuzzziness کمتر باشد، انتخاب ضعیف‌تر است و درنتیجه رنگ‌های کمتری در ناحیۀ Selection قرار می‌گیرند.

پپیش‌نمایش ناحیۀ انتخابی

در نیمۀ پایینی پنجرۀ Color Range، تصویر سیاه‌وسفیدی می‌بینید که پیش‌نمایشی از تصویر اصلی است. درواقع وظیفۀ این قسمت، نمایش ناحیه‌ایست که Select خواهدشد.
این پیش‌نمایش از قانون سیاه‌سفید پیروی می‌کند.

قانون سیاه‌سفید: سیاه یعنی خیر. سفید یعنی بله.

قانون سیاه‌سفید در خیلی از موارد ازجمله Layers mask و Color Range Selection حاکم است. مثلا در انتخاب ColorRange:
رنگ مشکی در تصویر پیش‌نمایش = ناحیه‌هایی که انتخاب نخواهندشد.
رنگ سفید در تصویر پیش‌نمایش = ناحیه‌هایی که انتخاب خواهندشد.

یعنی وقتی روی رنگی کلیک‌کنیم (با قطره‌چکان)، تمام پیکسل‌هایی که در عکس اصلی، شامل آن رنگ می‌شوند، در تصویر پیش‌نمایش، به رنگ سفید نمایان می‌شوند. به‌این معنی‌که این نواحی انتخاب‌خواهندشد.

پس در اینجا اگر با قطره‌چکان روی زمینۀ مشکی آتش‌بازی کلیک‌کنید، در پیش‌نمایش، آن را سفید می‌بینید.

حالا اگر OK را بزنید، کل پیکسل‌های مشکی با درجۀ مشخصی (Fuzziness=104)، انتخاب یا Select می‌شوند.

حالا برای ادامۀ پروژه دو راه داریم:
یا همین ناحیۀ مشکی Selectشده را حذف‌کنیم (Delete) تا فقط شعله‌ها بمانند.
یا با تکنیک Inverse، شعله‌ها را Select کنیم و جدایشان‌کنیم.

راه اول سریع‌تر است اما برای اینکه برعکس‌کردن انتخاب (Inverse) را هم نشان‌دهم، از راه دوم ادامه می‌دهم. پس کافیست برای انتخاب شعله‌ها، دکمه‌های Ctrl+Shift+I را فشاردهم تا انتخاب برعکس (Inverse) شود.
یعنی‌چه؟
الان با روش ColorRange تمام نواحی مشکی‌رنگ را Select کردم. درست است؟
حالا اگر Ctrl+Shift+I را بزنم، تمامی پیکسل‌های مشکی از ناحیۀ Selection خارج، و سایر پیکسل‌ها وارد محدودۀ Selection می‌شوند. (برای آگاهی بیشتر، اینجا کلیک‌کنید)

سوال: حالا این شعله‌های انتخاب‌شده را چطور جداکنم؟
جواب: کافیست کلیدهای Ctrl+J را فشاردهم.

کپی‌کردن (Duplicate) لایه‌ها را یادتان هست؟ وقتی روی لایه‌ای کلیک‌کنید و Ctrl+J بزنید، آن لایه عینا کپی می‌شود.
اما وقتی بخشی از عکس را Select کنید (با هر روشی)، و سپس Ctrl+J بزنید، فقط ناحیۀ Selection در یک لایۀ جدید کپی می‌شود.

حالا کافیست دقیقا مثل اجزای قبلی (عکس و بادکنک‌ها)، شعله‌ها را هم به گیف اضافه‌کنم. یعنی لایۀ آن را به پروژۀ گیف Drag کنم (بکشم).

پس برای اضافه‌کردن جزءِ پنجم و آخر:
– با Ctrl+O عکس آتش‌بازی را بازکردم.
– با ColorRange زمینۀ مشکی آن را Select کردم.
– با Ctrl+Shift+I، انتخاب را Inverse (برعکس) کردم تا شعله‌ها Select شوند.
– با Ctrl+J، شعله‌های رنگی را در یک لایۀ جدا کپی‌کردم.
– آن لایه را با ماوس به پروژۀ گیف Dragکردم (کشیدم) و آنجا کلیک را رهاکردم.

پایان مرحلۀ اول

تبریک!
اگر تا اینجای مطلب را خوانده‌اید، بیش‌از نیمی از فتوشاپ را بلدید.
الان قادرید کارهای زیادی با این نرم‌افزار قدرتمند انجام‌دهید. چون در حین اضافه‌کردن پنج‌جزءِ این گیف تبریک، یازده‌تا از مهم‌ترین و اصولی‌ترین تکنیک‌های فتوشاپ را یادگرفتید:

– می‌توانید در فتوشاپ یک صفحۀ جدید (New Document) ایجادکنید.
– می‌توانید در فتوشاپ یک عکس بازکنید (Open File).
– می‌توانید در فتوشاپ عکس‌ها را بین پروژه‌های مختلف جابجاکنید.
– می‌دانید لایه چیست، پنل لایه‌ها کجاست و می‌توانید در فتوشاپ کارهای زیادی با لایه‌ها انجام‌دهید.
– می‌توانید در فتوشاپ یک عکس را با ابزار Crop، بُرش‌بزنید.
– می‌توانید در فتوشاپ از استایل‌های مختلف (ازجمله Stroke و DropShadow) استفاده‌کنید.
– می‌توانید در فتوشاپ ابعاد صفحه یا Canvas Size را تغییردهید.
– همه‌چیز را راجع‌به ابزار Type و پنل Character می‌دانید.
– همه‌چیز را رجع‌به تغییر و تنظیم ابعاد یک عکس (Free Transform) می‌دانید.
– می‌توانید در فتوشاپ به طبیعی‌ترین شکل ممکن رنگ جسمی را عوض‌کنید و کار با ابزار Color Replacement را بلدید.
– می‌دانید مهم‌ترین تکنیک فتوشاپ، Selection است، انواع آن را شناختید و می‌توانید در فتوشاپ با تکنیک ColorRange، انتخابی حرفه‌ای انجام‌دهید.

اگر به‌جز این موارد، چند نکتۀ سادۀ دیگر را یادبگیرید، تبدیل به‌یک فتوشاپ‌کار حرفه‌ای می‌شوید. نکاتی مثل:
Layer Mask (اینجاکلیک‌کنید تا آموزش مربوط را ببینید.)
Clipping Mask (اینجاکلیک‌کنید تا آموزش مربوط را ببینید.)
Adjustment Layers (اینجاکلیک‌کنید تا آموزش مربوط را ببینید.)
Blend Modes (اینجاکلیک‌کنید تا آموزش مربوط را ببینید.)
Filters (اینجاکلیک‌کنید تا آموزش مربوط را ببینید.)
Smart Object (اینجاکلیک‌کنید تا آموزش مربوط را ببینید.)
فضای سه‌بعدی یا 3D (اینجاکلیک‌کنید تا آموزش مربوط را ببینید.)
و چند نکتۀ جالب و جذاب دیگر…

حالا اگر آماده‌اید، برویم سراغ استفاده از این پنج‌جزء و کار با پنل Timeline. یعنی مرحلۀ شیرین ساخت گیف.

[sta_anchor id=”second” unsan=”Second” /]

مرحلۀ دوم
ساخت گیف (کار با پنل Timeline)

یکی از قدرتمندترین و حرفه‌ای‌ترین روش‌های ساخت گیف، استفاده از پنل Timeline در فتوشاپ است.

یادتان هست قبلا راجع‌به تعداد پنل‌ها چه گفتم؟
در فتوشاپ تعداد زیادی پنل وجوددارد. اگر همۀ این پنل‌ها Active بودند، کل صفحه پُرمی‌شد. پنل‌هایی که شاید بیشتر مواقع نیازی به آن‌ها نیست، فضای کار ما را اشغال می‌کردند. شما را نمی‌دانم، اما اگر من با این صحنه مواجه می‌شدم، فتوشاپ را می‌بستم و آن را برای همیشه فراموش می‌کردم.
پس ایدۀ جالب شرکت ادوبی (Adobe) این‌است که همۀ پنل‌ها به‌صورت پیش‌فرض مخفی و غیرفعال باشند، به‌جز پنل‌های پرکاربرد (مثل Layers Panel).
پنل Timeline هم در گروه غیرفعال‌هاست. یعنی به‌صورت پیش‌فرض نمایش داده‌نمی‌شود. پس برای پروژۀ ساختن گیف، باید آن را آشکار یا Active کنیم.
برای این‌کار کافیست:
از منوی Window روی گزینۀ Timeline کلیک‌کنید تا آشکار و فعال‌شود.
(برای آشنایی کامل با منوی Window و انواع محیط‌های کاری، اینجا کلیک‌کنید)

نکته: از لیست طولانی منوی Window نترسید. هیچ‌چیزی به‌سادگی پیداکردن یک اسم، در لیست مرتب‌شده بر اساس الفبا، نیست.
تمام اسم‌های منوی Window براساس الفبای انگلیسی مرتب شده‌اند و پیداکردن یک پنل خاص بسیار ساده است.

سوال: ما با کجای این پنل کارداریم؟

پنل Timeline دو محیط ویرایشی دارد.
محیط فریمی (Create Frame Animation)
محیط ویدیویی (Create Video Timeline)

ما این گیف تبریک را با محیط فریمی درست می‌کنیم.
با کلیک روی فلش گزینۀ وسط پنل، می‌توانید محیط Timeline را تعییین‌کنید. (برای دیدن آموزش کار با محیط ویدیویی، اینجا کلیک‌کنید)

وقتی محیط پنل را تعیین‌کردید، روی گزینۀ Create Frame Animation کلیک‌کنید تا اولین Frame ایجاد شود و کار با پنل تایملاین شروع‌شود.

یک خاطره: زمان ما در دبستان، یکی از خلاقیت‌های بچه‌ها، ساختن انیمیشن با دفترچه‌های کوچک بود. برایتان آشنا نیست؟
تعداد زیادی نقاشی در صفحات مختلف که هرکدام با نقاشی صفحۀ قبل، یک تفاوت جزئی داشت. وقتی دفترچه را به‌سرعت ورق می‌زدیم، یک انیمیشن باحال تولید می‌شد.
البته خود من جزءِ بی‌استعدادترین‌ها بودم، اما یکی‌دوتا از دوستانم انیمیشن‌های فوق‌العاده‌ای خلق می‌کردند.
جالب‌است بدانید این خلاقیت کودکانه، فلسفۀ ساخت انیمیشن‌های قدیمی و سنتی بود. و جالب‌تر آن‌که هنوز هم در پیشرفته‌ترین و قدرتمندترین نرم‌افزار ویرایشی، از همین متُد استفاده می‌شود.
بله. پنل تایملاین دقیقا ورژن دیجیتال همان دفترچه‌های نوستالژیک است.
درواقع تمام کاری که Timeline انجام می‌دهد این است:
عکس‌های مختلفی را که تفاوت اندکی دارند، با سرعت زیاد ورق می‌زند. و ما نتیجه را به‌شکل یک تصویر متحرک یا GIF می‌بینیم.

اجزای پنل Timelime در محیط فریمی:

محیط فریمی در پنل تایملاین، دو قسمت اصلی دارد:
قسمت اول: نوار فریم‌ها
قسمت دوم: منوی کنترل

قسمت اول – نوار فریم‌ها: این قسمت دربرگیرندۀ تمام فریم‌های گیف می‌شود. ممکن است یک گیف بیش‌از صد یا دویست فریم داشته‌باشد.
خود فریم‌ها از دوبخش تشکیل شده‌اند:
بدنۀ Frame: دربرگیرندۀ محتویات و تصویر فریم است.
عُمر Frame: بخش زیرین فریم است و مدت‌زمان نمایش یا عُمر آن‌را تعیین می‌کند. هرچه این زمان کم‌تر باشد، عمر فریم کوتاه‌تر است و تصویر زودتر به فریم بعدی منتقل می‌شود.
فرض‌کنید فریم‌ها صفحات دفترچۀ نوستالژیک هستند و عمر آن‌ها سرعت ورق‌زدن را تعیین می‌کند.

برای تعیین میزان عمر هر فریم، کافیست:
– از پایین فریم، روی آیکن فلش کلیک‌کنید.
– یکی از گزینه‌های پیشنهادی را انتخاب‌کنید.
– و یا با کلیک روی گزینۀ Other، زمان دلخواهی تایپ‌کنید.

نکته: هرچه تعداد فریم‌ها بیشتر باشد و عمر هر فریم کمتر باشد، تغییرات گیف، نرم‌تر و طبیعی‌تر نمایش داده می‌شود. یعنی‌چه؟
مثلا دوتا گیف داریم که مدت‌زمان پخش هردوی آن‌ها ده‌ثانیه است. یکی از آن‌‌ها از 100 فریم یک‌دهم ثانیه‌ای تشکیل شده‌است. و دیگری از 10 فریم یک‌ثانیه‌ای. گیف اول که تعداد فریم بیشتر با عمر کمتر دارد، نرم‌تر و طبیعی‌تر نمایش داده می‌شود.

قسمت دوم – منوی کنترل: شامل آیکن‌ها و ابزارهایی جهت ویرایش و نمایش فریم‌ها می‌شود. مهم‌ترین آیکن در منوی کنترل، آیکن Duplicate است که برای کپی‌کردن یک فریم بکار می‌رود.

یک‌بار دیگر گیف را با دقت ببینید:

هدف کلی این است که:
– در مدت‌زمان مشخصی، بادکنک‌ها از پایین صفحه به‌سمت بالا حرکت‌کنند.
– در همین‌حین عبارت تبریک چشمک بزند (خاموش‌وروشن بشود).
– در لحظات آخر شعله‌های آتش، کم‌کم نمایان شود و همزمان همه‌چیز محو شود (به‌جز عبارت تبریک).
– در پایان عبارت تبریک اندک‌اندک تا وسط صفحه پاییین بیاید و شعله‌ها کمرنگ‌تر شوند.

نحوۀ انجام کار به‌این صورت است که:
– ابتدا با استفاده‌از تعداد زیادی فریم کم‌عمر (مثلا یک‌دهم ثانیه)، بادکنک‌ها را به بالای صفحه هدایت می‌کنم (با ابزار Move).
– هم‌زمان در چند فریم پشت‌سرهم (مثلا پنج‌تا)، عبارت تبریک را مخفی و در چند فریم بعدی، آن را آشکار می‌کنم، تا حالت چشمک‌زن را ایجادکنم (با آیکن چشم).
– بعد در هر فریم، رفته‌رفته درصد نمایش اجزای گیف را کم‌تروکم‌تر می‌کنم تا محو شوند (با تغییر Opacity، که در ادامه توضیح می‌دهم).

شروع کار:
می‌خواهم در شروع گیف:
اولا هرچهار بادکنک در پایین صفحه باشند.
دوما شعله‌های آتش‌بازی مخفی باشد.
سوما یک‌دهم ثانیه عمرکند.

پس
– روی گزینۀ Create Frame کلیک می‌کنم تا فریم اول ساخته‌شود.
– در صفحۀ اصلی پروژه، بادکنک‌ها را با ابزار Move در جای مناسب قرار می‌دهم.
– روی آیکن چشم لایۀ آتش‌بازی کلیک می‌کنیم تا مخفی‌شود.
– از قسمت زیرین فریم اول، زمان 0.1 را انتخاب می‌کنم تا عمر فریم یک‌دهم ثانیه باشد.

حالا برای ادامه باید یک فریم جدید ایجادکنم یا اصطلاحا این فریم را Duplicate یا کپی‌کنم. برای این‌کار، کافیست:
– روی فریم کلیک‌کنم تا انتخاب‌شود.
– روی آیکن Duplicate کلیک‌کنم تا فریم جدید ایجادشود.

با Duplicate یا کپی‌کردن، تمام جزئیات فریم اول در فریم دوم کپی می‌شود. حالا باید روی فریم دوم ویرایش‌هایی انجام‌دهم. یعنی با ابزار Move، بادکنک‌ها را کمی بالاتر ببرم.
این‌کار را تا فریم پنجم عینا تکرار می‌کنم.
از فریم ششم تا دهم هم دقیقا همین‌کار را می‌کنم، منتها در این پنج‌فریم، لایۀ تبریک را مخفی می‌کنم تا با همین روال عبارت تبریک هر نیم‌ثانیه (پنج فریم با عمر یک‌دهم)، چشمک‌بزند.

به‌این‌ترتیب تا اینجای کار، ده فریم ایجادکرده‌ام که:
– عمر هرکدام یک‌دهم ثانیه است (یعنی درمجموع یک‌ثانیه از گیف را ساخته‌ام)
– در هر فریم، بادکنک‌ها چند میلی‌متر بالاتر رفته‌اند.
– در پنج فریم اول (نیم‌ثانیۀ اول)، عبارت تبریک آشکار است.
– در پنج فریم بعدی (نیم‌ثانیۀ بعدی)، عبارت تبریک مخفی است.

همین‌کار را آنقدر تکرار می‌کنم تا بادکنک‌ها به بالای صفحه برسند.

نکته: برای چک‌کردن نتیجه بهتر است هرزچندی روی آیکن Play کلیک‌کنید تا نتیجۀ کارتان را تا این لحظه آنالیزکنید.

در قدم بعدی، باید همه‌چز را به‌جز متن تبریک مخفی‌کنم و شعله‌های آتش را ظاهرکنم. پس:
– ابتدا روی آیکن چشم بادکنک‌ها کلیک می‌کنم تا مخفی‌شوند.
– بعد روی آیکن چشم آتش‌باز کلیک می‌کنم تا آشکارشود.
Ctrl+T را می‌زنم تا با اهرم‌های Free Transform، ابعاد شعله‌های رنگی را تنظیم‌کنم.

تا اینجای کار خوب پیش‌رفتیم. اما هنوز با ایده‌آل فاصله داریم. همان‌طور که گفتم، باید کاری کنم که عکس کم‌کم محوشود و شعله‌ها هم کم‌کم ظاهرشود.
یادگرفتید که با کلیک روی آیکن چشم یا EyeIcon می‌توانید یک لایه را مخفی یا آشکار کنید. اما با کلیک روی آیکن چشم این کار اصلا کم‌کم و نرم اتفاق نمیفتد! بلکه در یک لحظه تمام لایه پنهان یا آشکار می‌شود.

سوال: آیا راهی وجوددارد که بتوان لایه را کم‌رنگ‌تر و پر‌رنگ‌تر کرد؟ یا یک لایۀ مخفی را کم‌کم پررنگ‌تر کرد؟
بله. بالای پنل لایه‌ها دو گزینۀ مهم وجوددارد که مخصوص این کار هستند. Opacity و Fill.

کم‌رنگ یا پررنگ کردن یک لایه، تغییر وضوح عکس (بررسی Opacity و Fill):

درقسمت بالا و سمت راست پنل لایه‌ها دو گزینه به اسم‌های Opacity و Fill قراردارد. وظیفۀ این دو مورد تنظیم میزان وضوح یک لایه است. یعنی اگر درصد آن‌ها را کم‌وزیاد کنیم، لایه کم‌رنگ‌تر یا پررنگ‌تر می‌شود.

نکته: برای تغییر Opacity و Fill کافیست:
– یا اهرم آن‌ها را جابجاکنید.
– یا عددی بین صفر تا صد در باکس درصد آن‌ها تایپ‌کنید.

سوال: فرق Opacity و Fill چیست؟ روی یک لایه که در آن از استایل‌ها استفاده‌کرده‌اید، هردو گزینه را تغییر دهید تا فرقشان را بفهمید.(برای آگاهی بیشتر، اینجا کلیک‌کنید)

پس برای این‌که در گیف، عکس من نرم‌نرم کم‌رنگ شود تا کامل محو شود، باید در هر فریم، مقدار Opacity لایۀ عکس را کمی کاهش‌دهیم.
به‌همین‌ترتیب برای این‌که در گیف، شعله‌های رنگی نرم‌نرم پررنگ شود، باید در هر فریم، مقدار Opacity لایۀ آتش‌بازی را کمی افزایش‌دهیم.

دقیقا مانند قدم اول که در هر فریم با عمر یک‌دهم، بادکنک‌ها را کمی بالاتر می‌بردم، این‌بار در هر فریم با عمر یک‌دهم، Opacity لایۀ عکس را ده‌درصد کم‌می‌کنم و هم‌زمان Opacity لایۀ آتش‌بازی را ده‌درصد زیادمی‌کنم.

سوال: آیا راه سریع‌تری برای تغییر Opacity وجوددارد؟ یا مجبوریم تا انتها برای تغییر آن، ماوس را به بالای پنل لایه‌ها ببریم و با اهرم یا تغییر درصد، میزان وضوح را عوض‌کنیم؟

چطور یک لایه را به‌سرعت کم‌رنگ یا پررنگ کنیم:

این‌کار را به کمک ابزار Move و عددهای کیبورد انجام می‌دهید. برای این‌کار کافیست:
– لایۀ موردنظر را انتخاب‌کنید.
– ابزار Move را انتخاب‌کنید.
– یکی از دکمه‌های یک تا نه را فشاردهید تا Opacity تغییرکند. یعنی‌چه؟

دکمۀ 1 —- Opacity=10% – نمایش 10% از عکس.
دکمۀ 2 —- Opacity=20% – نمایش 20% از عکس.
دکمۀ 3 —- Opacity=30% – نمایش 30% از عکس.
دکمۀ 4 —- Opacity=40% – نمایش 40% از عکس.
دکمۀ 5 —- Opacity=50% – نمایش 50% از عکس.
دکمۀ 6 —- Opacity=60% – نمایش 60% از عکس.
دکمۀ 7 —- Opacity=70% – نمایش 70% از عکس.
دکمۀ 8 —- Opacity=80% – نمایش 80% از عکس.
دکمۀ 9 —- Opacity=90% – نمایش 90% از عکس.

نکته: با زدن دکمۀ صفر، Opacity صددرصد می‌شود.

نکته: اگر دکمۀ صفر را دوبار بزنید، Opacity صفردرصد می‌شود.

نکته: اگر بخواهید میزان Opacity را دقیق‌تر مشخص‌کنید، یعنی محدود به اعداد مضرب ده نباشید، کافیست دو عدد را پشت‌سرهم فشاردهید.
مثلا برای اینکه Opacity=74% شود، کافیست کلیدهای 7 و سپس 4 را  سریع فشاردهید.

حالا که یادگرفتید لایه را نرم‌نرم محو یا پررنگ کنید، کافیست بعد از هر Duplicate، ده‌درصد از Opacity لایۀ عکس کم‌کنید و ده‌درصد به Opacity لایۀ آتش‌بازی اضافه‌کنید.

پس من این کار را به‌این‌ترتیب انجام می‌دهم:
– فریم را Duplicate می‌کنم.
– در فریم جدید، لایۀ آتش‌بازی را انتخاب می‌کنم و دکمۀ 1 را فشار می‌دهم تا Opacity ده‌درصد شود.
– لایۀ عکس را انتخاب می‌کنم و دکمۀ 9 را فشار می‌دهم تا Opacity نوددرصد شود.

– این‌کار را آنقدر تکرار می‌کنم تا در فریم آخر، Opacity لایۀ عکس، 0% شود و Opacity لایۀ آتش‌بازی به عدد 100% برسد. یعنی لایۀ عکس محو شود و شعله‌های رنگی واضح نمایان شوند.
– همزمان با این‌کار، در هر فریم، عبارت تبریک را با ابزار Move کمی پایین‌تر میاورم.

در نهایت، با Duplicate کردن هر فریم، شعله‌های آتش را مجددا کم‌رنگ می‌کنم تا در لحظات پایاینی، عبارت تبریک تولد نمایان‌تر شود.

نکته: معمولا عمر فریم نهایی را کمی زیادتر از بقیۀ فریم‌ها درنظر بگیرید، تا مشخص‌شود گیف اینجا تمام می‌شود. مثلا من عمر فریم آخر را دوثانیه می‌گذارم.

پس برای اینکه با Timeline یک گیف تولیدکنید، کافیست:
– روی گزینۀ Create Frame کلیک‌کنید تا فریم اول ساخته‌شود.
– مدت زمان نمایش آن را تعیین‌کنید.
– روی آیکن Duplicate کلیک‌کنید تا فرم دوم ساخته‌شود.
– ویرایش‌های اندکی روی پروژه انجام‌دهید تا با فریم قبلی کمی فرق‌کند.
– مدت‌زمان نمایش فریم دوم را هم تعیین‌کنید.
– این‌کار را آنقدر تکرارکنید تا گیف کامل‌شود.

در قدم آخر باید از این کارها خروجی بگیرید یا اصطلاحا Export کنید.

Export گرفتن از گیف:

آخرین مرحله و یکی از مهم‌ترین مراحل ساخت گیف، خروجی‌گرفتن استاندارد است. مهم‌ترین هدف از ساخت گیف تبریک، ارسال آن است. پس چه‌بهتر که این‌کار به‌صورت استاندارد انجام‌شود.
– فرض‌کنید بعد از دقایق طولانی کارکردن، یک گیف با جزئیات زیاد ساخته‌اید، اما موقع خروجی‌گرفتن، سیستمتان کشش لازم را ندارد و نمی‌توانید فایل نهایی را در اختیار داشته‌باشید! فاجعه است!
– خروجی هم انجام‌شود، تصورکنید حجم گیفی که ساختید به‌قدری زیاد است (مثلا 120meg) که طرف مقابل ترجیح می‌دهد این فایل حجیم را دانلود نکند! (اگر خودتان دلتان بیاید این فایل حجیم را بفرستید)
– همۀ این‌ها را هم که اوکی‌کنید، ممکن است مشکل دیگری پیش بیاید! ممکن است موبایل یا مانیتور طرف مقابل، از بعضی رنگ‌های گیف شما پشتیبانی نکند و حاصل زحماتتان را به‌شکلی بی‌ریخت و زشت ببیند!

برای Export گرفتن به شکل استاندارد، به دو مورد باید توجه‌کرد:
اول: متد رنگی
دوم: ابعاد گیف

برای انجام عملیات Export و تنظیم موارد بالا، باید وارد پنجرۀ Save For Web شوید. برای این‌کار کافیست:
– از منوی File، به قسمت Export بوید.
– از لیست بازشده، روی گزینۀ Save for Web کلیک‌کنید.

مورد اول – متد رنگی:

بعضی‌از مانیتورها و گوشی‌های قدیمی، از برخی رنگ‌ها پشتیبانی نمی‌کنند. این مساله به متد رنگی استفاده‌شده در هر فایلی مربوط است. برای آگاهی بیشتر راجع‌به متدهای رنگی و تنظیمات رنگ در فتوشاپ، اینجا کلیک‌کنید.
برای پرهیز از این مشکل، باید در پنجرۀ Save for Web، گزینۀ Convert to sRGB فعال‌باشد. یعنی تیک آن خورده‌باشد.

مورد دوم – ابعاد گیف:

بیشتر مواقع، گیف را در موبایل ارسال می‌کنید (واتس‌اپ یا تلگرام یا …) پس نیازی نیست ابعاد آن خیلی بزرگ باشد. چراکه ابعاد بزرگ‌تر، باعث حجم بیشتر گیف می‌شود و روند Exportگرفتن و ارسال آن را کندتر می‌کند.
برای تغییر اعاد کافیست از قسمت پایین و سمت راست پنجره، گزینه‌های W = Width و H = Height را تنظیم‌کنید. یعنی پهنا و ارتفاع‌ یا قدّ گیف.
مثلا من از ابعاد 500×550 استفاده می‌کنم.

نکته: به آیکن گیره در سمت راست W و H دقت‌کنید. اگر این آیکن فعال‌باشد، با واردکردن یکی از مقادیر W یا H، مقدار بعدی اتوماتیک محاسبه می‌شود، به‌شکلی که نسبت عرض و ارتفاع حفظ شود.
برای فعال یا غیرفعال‌کردن ان آیکن، کافیست روی آن کلیک‌کنید.

در نهایت روی گزینۀ Save کلیک‌کنید و اسمی برای گیف انتخاب‌کنید.

مثلا من از اسم HBD استفاده می‌کنم و گیف را در Desktop ذخیره می‌کنم.

تبریک!
گیف شما حاضر است.